سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣٩ - لذت هاي برين، فرامادي و فراحيواني اولياي خدا

وَأَنْهَارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ؛[١]«و [در بهشت براي تقواپيشگان] نهرهايي از باده‌اي لذت‌بخش آشامندگان است». در آيه‌اي ديگر خداوند مي‌فرمايد: لا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلا يُنْزِفُونَ).[٣]

شراب از آن ‌جهت پليد و نجس است كه عقل انسان را زايل مي‌كند و براي بدن انسان زيان‌بار است و سلامت روان و اخلاق انسان را به خطر مي‌افكند؛ اما شرابي كه در بهشت به بهشتيان مي‌نوشانند، از هر پليدي و ضرري مبرّاست و اطلاق مي و شراب براي آن نعمت بهشتي به جهت حالت وجد و سرور و فرحي است كه نوشيدن آن به بهشتيان مي‌دهد. به‌كارگيري واژة «مي» و «شراب» در قرآن براي نعمت بهشتي و نيز استفاده از آن براي بيان غلبة عشق از‌سوي عرفا و شعرا، به سبب حيثيت و ويژگي دوم شراب است كه همان به دست دادن حالت وجد، شدت سرور و فرح است. در اين كاربرد هرگز ويژگي نخست شراب كه ازالة عقل و زيان‌هاي معنوي و بدني شراب است، لحاظ نشده است.

لذت‌هاي برين، فرامادي و فراحيواني اولياي خدا

تعابير ذوقي و عرفاني اين مناجات كمتر در دعاها و مناجات‌هاي ديگر به‌‌كار رفته و بي‌ترديد فهم آنها براي ما دشوار است. تنها چيزي كه ما از آنها مي‌فهميم اين است كه فراتر