سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨٢ - نمونه هايي از عبادات بندگان سالك و دل باختة خدا

چندين ساعت از وقت خود را به عبادت و انجام مستحبات اختصاص مي‌داد و ازجمله مقيد بود كه هر روز زيارت عاشورا و نماز جعفر طيار را بخواند.

مرحوم آيت‌الله بهجت(رحمه الله) كه از شاگردان مرحوم اصفهاني(رحمه الله) بود و چندين سال با آن مرحوم معاشرت و ارتباط صميمي و تنگاتنگي داشت مي‌فرمود: «اگر كسي برنامه‌هاي عبادي مرحوم اصفهاني(رحمه الله) را مشاهده مي‌كرد، مي‌پنداشت كه ايشان اهل درس و بحث نيست و فقط عبادت مي‌كند». ايشان از مرحوم اصفهاني نقل كرد كه فرمود: «از خدا خواسته‌ام كه تا آخرين روز عمرم اين اعمال عبادي‌ام ترك نشود». سرانجام نيز چنين شد و ايشان در آخرين روز حياتش، پس‌از آنكه همه عباداتش را انجام داد و نافلة شبش را نيز خواند، در حال سجده از دنيا رفت. با ‌وجود ‌اين آن مرحوم از نظر علمي شخصيتي ممتاز و بسيار برجسته بود و حاشية ايشان بر كفايه و مكاسب از چنان علميت و عمقي برخوردار است كه سابقاً وقتي مي‌خواستند از كسي امتحان اجتهاد بگيرند، از او مي‌خواستند كه قسمتي از آن دو كتاب را بخواند و معنا كند و اگر در اين امتحان موفق مي‌شد به او اجازة اجتهاد مي‌دادند. با‌اينكه آن مرحوم آن دو كتاب اجتهادي و گران‌سنگ را قبل از رسيدن به ٢٧ سالگي نگاشته بود.

مرحوم آيت‌الله بهجت(رحمه الله) مي‌فرمود: «مرحوم اصفهاني(رحمه الله) پس ‌از آنكه برنامه‌هاي علمي و برنامه‌هاي مفصل عبادي خود را به انجام مي‌رساند و شب سر بر بالش مي‌نهاد تا بخوابد، تا مدتي چنان مي‌گريست و اشك مي‌ريخت كه بالش زير سرش خيس مي‌شد». انسان وقتي حال خود را با چنين شخصيتي مقايسه مي‌كند، به حال خود تأسف مي‌خورد كه آن شخصيت علمي و عارف رباني به چه مقام و منزلتي دست يافت و ما از آن بي‌بهره‌ايم. شخصيتي كه با وجود آن برنامه‌هاي عبادي و سوز و گداز و داشتن ذكر دايم بر لب و دل، از حكما و فقهاي بسيار برجسته بود و شخصيت‌هايي چون مرحوم علامه طباطبايي، آيت‌الله بهجت و آيت‌الله ميلاني رحمهم‌الله افتخار شاگردي او را داشتند.