وَها اَنَا بِبابِ كَرَمِكَ واقِفٌ، وَلِنَفَحاتِ بِرِّكَ‏ مُتَعَرِّضٌ، وَبِحَبْلِكَ الشَّديدِ مُعْتَصِمٌ، وَبِعُرْوَتِكَ الْوُثْقى‏ مُتَمَسِّكٌ، اِلهى‏ اِرْحَمْ‏ عَبْدَكَ الذَّليلَ، ذَاالّلِسانِ الْكَليلِ وَالْعَمَلِ الْقَليلِ، وَامْنُنْ عَلَيْهِ بِطَوْلِكَ‏ الْجَزيلِ، وَاكْنُفْهُ تَحْتَ ظِلِّكَ الظَّليلِ يا كَريمُ يا جَميلُ، يا اَرْحَمَ الرَّاحِمين؛ و اکنون من در درگاهت ايستاده‌ام و درمعرض نسيم الطافت قرار گرفته‌ام و به رشتة محکم تو چنگ زده و به حلقة مطمئن تو، خود را درآويخته‌ام. اي‌خدا، رحم کن به حال بندة ذليلت که زبانش از شرم بسته و عملش اندک است و بر من به عطاي بزرگ خود، منت گذار و مرا در حمايت ساية پايدارت قرار ده. اي خداي کريم و داراي حسن و جمال، اي مهربان‌ترين مهربانان عالم.

ما چون با امور مادي و جسماني سروکار داريم، براي درک امور معنوي ناچاريم که به‌نوعي آنها را با امور مادي و حسي و البته با تجريد از جنبه‌هاي حسي و مادي تشبيه کنيم. ازجمله وقتي خود را دربرابر خداوند غني مطلق مي‌يابيم، بايد احساس کنيم که کمتر از ذره‌اي هستيم که در بارگاه باعظمت الهي که داراي رحمت و کرم بي‌نهايت است، قرار گرفته‌ايم. دراين‌صورت خود را موجودي ذليل و حقير محض مي‌يابيم که چون کسي که دچار خفقان شده و سخت نيازمند هواي لطيفي است که نفس بکشد، خود را محتاج نسيم رحمت الهي مي‌يابيم که بدان، جانمان را از گناهاني که باعث گمراهي و بيماري‌مان شده برهانيم و به‌‌وسيلة آن نسيم روحاني، از حيات طيب و سلامت جان بهره‌مند شويم.

جملة وَبِحَبْلِكَ الشَّديدِ مُعْتَصِم بيانگر آن است که انسان بايد دربرابر مشکلات، گرفتاري‌ها، عذاب جهنم و منجلابي که براثر گناهان، فرارويش قرار مي‌گيرد، خود را معلّق و آويزان در هوا بيابد که براي رهايي از سقوط، تنها مي‌تواند به ريسمان الهي چنگ ‌زند و با انجام دستوراتش خود را از سقوط و نابودي حتمي برهاند و به ساحل سعادت و