سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٥ - چگونگي تقارن آرامش و آسودگي با اندوه هاي پي درپي در دوستان خدا

گفتار چهل‌و‌دوم

جلوه‌هايي ديگر از محبت به خداوند (٢)

اَللَّهُمَّ اجْعَلْنا مِمَّنْ دَأْبُهُمُ‏ الْإِرْتِياحُ اِلَيْكَ وَالْحَنِينُ، وَدَهْرُهُمُ الزَّفْرَةُ وَالْأَنِينُ، جِبَاهُهُمْ سَاجِدَةٌ لِعَظَمَتِكَ، وَعُيُونُهُمْ سَاهِرَةٌ فى‏ خِدْمَتِكَ، وَدُمُوعُهُمْ سآئِلَةٌ مِنْ‏ خَشْيَتِكَ، وَقُلُوبُهُمْ مُتَعَلِّقَةٌ بِمَحَبَّتِكَ، وَاَفْئِدَتُهُمْ مُنْخَلِعَةٌ مِنْ مَهَابَتِك؛ «خدايا، ما را در زمرة كساني قرار ده كه عادتشان شادمان شدن و آرامش يافتن و نفس راحت و آسوده كشيدن در جوار توست و همة عمر را با آه و ناله سپري مي‌سازند و پيشاني‌هايشان در پيشگاه عظمتت به خاك ساييده مي‌شود و چشم‌هايشان در راه خدمت تو بي‌خواب مانده و اشك‌هايشان از خشيت تو سرازير شده و قلب‌هايشان آكنده از محبتت گشته و دل‌هايشان از هيبت و جلال تو از جا كنده شده است».

چگونگي تقارن آرامش و آسودگي با اندوه‌هاي پي‌درپي در دوستان خدا

درخواست آرامش يافتن و شادماني از انس با خدا و بار يافتن به محضر او و احساس راحتي كردن و نفس آسوده كشيدن نزد خدا، تداعي‌كنندة كسي است كه دچار رنج و ناراحتي شده و گرفتاري‌ها و خطرها، او را نگران و مضطرب ساخته است و به دنبال