سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٤٠ - درگاه خدا؛ پناهگاه پناه جويان و درماندگان

دهي و روي دل ما را به انوار عشق و محبت خود بپوشاني و ما را در رکن محکم خود جاي بخشي و ازهر‌سو ما را حفظ کني و از لغزش مصون داري. به‌حق رأفت و رحمتت، اي مهربان‌ترين مهربانان.

نظر به آنکه ترس از گناهان، دلهره و اضطراب انسان گنهکار را فراهم مي‌آورد و در پي اين حالت، از توان انسان براي انجام وظايفش کاسته مي‌شود، امام(عليه السلام) از خداوند درخواست سکينت و آرامش مي‌کنند؛ زيرا انسان با اطمينان خاطر و آرامش روحي مي‌تواند وظايف خود را انجام دهد و به تدارک و جبران کوتاهي‌ها و رفتار زشت خود اقدام ورزد. امام(عليه السلام) همچنين پس از شفاعت خواستن از ملايکة مقرب خدا و بندگان خاص خداوند، و پس از اطمينان از اينکه مشمول عفو خداوند شده‌اند، از خداوند مي‌خواهند که ايشان را غرق انوار محبت خود سازد. آن حضرت در پايان از خداوند درخواست مي‌کنند که ايشان را در کنف عصمت خود قرار دهد. «کنف» به‌معناي پناه، آغوش و دامن است و منظور ايشان از اينکه در کنف عصمت خدا قرار گيرند اين است که خداوند دربرابر خطا‌ها و معصيت‌ها ايشان را پناه دهد و از افتادن به ورطة هلاکت و عصيان بازدارد و از انحراف و خطا معصوم و مصون دارد.