سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٨١ - دوستان خدا و بهره مندي از تدبير و خزانة کرم و رحمت خداوند

چشيدن طعم لذت انس با خداست. در قرآن، روايات و ادعيه گزاره‌هايي فراوان در تبيين و ترسيم اين راه و تأثير محبت به خدا در رفع دل‌بستگي به دنيا و رهايي از عصيان و گناه مطرح شده است. براي نمونه امير مؤمنان(عليه السلام) در مناجات شعبانيه مي‌فرمايند:

إِلَهِي لَمْ يکُنْ لي حَوْلٌ فَأَنْتَقِلَ بِهِ عَنْ مَعْصِيَتِکَ إِلاّ في وَقْتٍ أَيْقَظْتَنيِ لِمَحَبَّتِکَ وَکَمَا أَرَدْتَ أَنْ أَکُونَ کُنْتُ فَشَکَرْتُکَ بِإِدْخَالِي في کَرَمِکَ وَلِتَطْهِرِ قَلْبِي مِنْ أَوْسَاخِ الْغَفلَةِ عَنْکَ؛[١] خدايا، در من نيرويي نيست که به‌وسيلة آن بتوانم از معصيت تو خودداري کنم؛ مگر آن هنگامي‌‌که تو مرا به عشق و محبت خود بيدار سازي و چنان‌که تو مي‌خواهي باشم و شکر تو گويم که مرا مشمول لطف و کرمت ساختي و قلبم را از پليدي‌هاي غفلت پاک کردي.

وقتي انسان حاضر مي‌شود از لذتي دست بکشد که به لذتي فراتر از آن دست يابد. اگر لذت انس با خدا را بچشد، حاضر نمي‌شود از اين لذت بي‌مانند دست بکشد. درنتيجه لذت‌هاي پوچ و بي‌مقدار دنيا را وامي‌نهد. درحقيقت محبت به خدا و انس با او مانع دل‌بستگي او به مظاهر دنيا مي‌شود. البته چشيدن طعم انس با خدا و تجلي محبت به او در قلب، به‌آساني محقق نمي‌شود و نيازمند تلاش فراوان و مقدماتي است. مهم‌ترينِ اين مقدمات، لطف و عنايت خدا در حق انسان، و برخوردار ساختن انسان از شايستگي و توفيق محبت به اوست. با توجه به اينکه قلب انسان با عنايت و توفيق الهي جلوه‌گاه محبت خداوند مي‌شود، حضرت مي‌فرمايند:

وَأَغْرِسْ في أَفْئِدَتِنَا أَشْجَارَ مَحَبَّتِکَ وَأَتْمِمْ لَنَا أَنْوَارَ مَعْرِفَتِکَ وَأذِقْنَا حَلاوَةَ عَفْوِکَ وَلَذَّةَ مَغْفِرَتِکَ وَأَقْرِرْ أَعْيُنَنَا يَوْمَ لِقَائِکَ بِرُؤْيَتِکَ؛ در کشتزار دل‌هاي ما نهال‌هاي عشق و محبت خود را بنشان؛ و انوار معرفتت را براي ما