سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٧٩ - دوستان خدا و بهره مندي از تدبير و خزانة کرم و رحمت خداوند

اينها نعمت‌هاي خداوندند و استفادة صحيح و رعايت تعادل در بهره‌وري از آنها، افزون بر آبادي دنيا، سبب آباد شدن آخرت انسان نيز مي‌شود. استفادة صحيح از دنيا اين است که انسان براي دنيا و مظاهر آن، اصالت قايل نباشد و آنها را به‌مثابه نعمت‌هايي درجهت رسيدن به کمال و سعادت در آخرت بداند؛ چنان‌که فرموده‌اند: .[١]

ازنظر اسلام، هرچه در اين دنيا رنگِ وجود به خود گرفته نيکوست و خداوند، موجود بدي نيافريده است. بنابراين نه دنيا و مظاهر آن بد است و نه علاقه به آنها، که ازروي ميل طبيعي در انسان قرار داده شده است. پيامبر(صلي‌الله عليه وآله) فرمودند: الزَّهَادَةُ في الدُّنْيَا لَيْسَتْ بِتَحْرِيمِ الحَلالِ وَلا إِضَاعَةِ الْمَالِ وَلَکِنِ الزَّهَادَةُ فِي الدُّنيا أَنْ لا تَکُونَ بِمَا في يَدَيْکَ أوْثَقَ مِنْکَ بِمَا في يَدِ اللَّهِ؛[٢] «ازدنياگذشتگي اين نيست که حلال را بر خود حرام کني يا مال خود را تلف کني؛ ازدنيا‌گذشتگي اين است که بدانچه در کف توست، بيشتر از آنچه در دست خداست اعتماد نداشته باشي».[٣]

دوستان خدا و بهره‌مندي از تدبير و خزانة کرم و رحمت خداوند

امام(عليه السلام) از خداوند درخواست مي‌کنند که خود با حسن کفايت و تدبيرش عهده‌دار کارهاي ايشان باشد. انسان در دنيا نيازهايي دارد که بايد درصدد تأمين آنها برآيد؛ مانند نياز به غذا و مسکن. هيچ‌کس حق ندارد خود را از نياز‌هاي ضرور که طبيعت زندگي اقتضا مي‌کند محروم سازد و از‌جمله خود را از حيات و زندگي بي‌بهره كند. تلاش براي تأمين اين نياز‌ها موجب مي‌شود که انسان سراغ دنيا برود و چه‌بسا بيشتر عمر و وقت خود را صَرف تأمين همين نياز‌هاي دنيوي کند. گاه انسان براي تأمين يکي از