سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٢ - ارتباط قرب الهي با توكل به خدا و واگذاري امور به او

شامل مي‌شود، مگر دليل خاصي داشته باشيم كه بعضي موارد را استثنا كرده باشد و ولايت در آن را خاص معصومإِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ؛[١] «همانا دوست و سرپرست شما خداست و پيامبرش و كساني كه ايمان آورده‌اند؛ آنان كه نماز را بر پا مي‌دارند و زكات مي‌دهند درحالي‌كه در ركوع‌اند».

با توجه به اينكه آية فوق در بين آياتي قرار گرفته كه از پيروي اهل كتاب نهي مي‌كنند و نيز با توجه به آية بعد، منظور از ولايت در آن، ولايت تشريعي است و خداوند در آية شريفه در صدد جعل ولايت تشريعي براي پيامبر(صلى الله عليه وآله) و ائمة اطهار(عليهم السلام) است.

ارتباط قرب الهي با توكل به خدا و واگذاري امور به او

چنان‌كه متذكر شديم، به‌جز قسم اخير، ساير اقسام ولايت، ازجمله ولايت به‌معناي قرب و پيوستگي تكويني هستند؛ چه اينكه قرب بين دو موجود ذي‌شعور به‌معناي ارتباط خاص روحي و قلبي بين آن دو است كه امري حقيقي به‌حساب مي‌آيد. ساير معاني ولايت نظير نصرت، محبت و سرپرستي لوازم معناي ولايت كه همان قرب و پيوستگي است، به‌حساب مي‌آيند و اين قرب در صورتي تحقق مي‌پذيرد كه دو موجود كاملاً با يكديگر ارتباط و اتصال برقرار كنند و بيگانه‌اي بين آن دو فاصله و