سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣١١ - اهميت فراخوان خداوند به ياد خود

«اي كساني كه ايمان آورده‌ايد؛ خداي را بسيار ياد كنيد، و او را بامداد و شبانگاه [در همة شبانه‌روز] تسبيح گوييد» و نيز در كتابت فرمودي ـ و سخن تو حق است ـ : «پس مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم». پس ما را به ذكر خود امر كردي و وعده دادي كه اگر تو را ياد كنيم از ما ياد كني تا ياد تو ما را شرافت و عزت و عظمت بخشد. اكنون ما به فرمان تو از تو ياد مي‌كنيم؛ تو نيز برحسب وعده‌ات از ما ياد كن؛ اي كسي كه از يادكنندگانت ياد مي‌كني؛ اي مهربان‌ترين مهربانان.

اهميت فراخوان خداوند به ياد خود

وقتي انسان به چيزي نياز دارد، مي‌كوشد تا بدان دست يابد. گرسنه‌اي كه احتياج به غذا دارد و يا تشنه‌اي كه نيازمند آب است، خود درصدد رفع نياز خود برمي‌آيد و لازم نيست كسي به او سفارش كند و يا فرمان دهد كه نيازش را برطرف سازد؛ اما با وجود آنكه ذكر خدا عالي‌ترين و بالاترين نياز انسان، و ماية فلاح و رستگاري و سعادت اوست و هركس به اهميت آن پي ‌ببرد، بايد با توفيق الهي به انجام آن مبادرت ورزد و بر اين توفيق بزرگ خداوند را شكر گزارد، خداوند بارها در قرآن به ما امر كرده است كه او را ياد كنيم. اين فرمان الهي انگيزه و عزم ما را براي انجام ذكر او تشديد مي‌كند. آن‌گاه خداوند براي تقويت انگيزة بنده در اطاعت فرمان او، علاوه بر آنكه خبر مي‌دهد كه ياد او باعث اطمينان و آرامش دل مي‌شود، وعده داده است كه اگر ما او را ياد كنيم، او نيز ما را ياد مي‌كند كه اين خود بالاترين شرف و افتخار براي انسان است.

درك اينكه ياد خدا باعث اطمينان و آرامش دل مي‌شود و انسان را از اضطراب و نگراني مي‌رهاند، براي ما ممكن است و همة ما به تجربه اين مطلب را دريافته‌ايم. به همين ترتيب وقتي خداوند ياد خود را باعث فلاح و رستگاري مي‌داند و مي‌فرمايد: وَاذْكُرُوا اللَّهَ