سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣٧ - آثار عشق و محبت به خداوند

گفتار پنجاه‌و‌دوم

جلوه‌هاي معرفت و عشق به خدا

إِلَهِي فَاجْعَلْنَا مِنَ الَّذِينَ تَوَشَّجَتْ أَشْجَارُ الشَّوْقِ إِلَيْكَ فِي حَدَائِقِ صُدُورِهِمْ، وَأَخَذَتْ لَوْعَةُ مَحَبَّتِكَ بِمَجَامِعِ قُلُوبِهِمْ، فَهُمْ إِلَى أَوْكَارِ الْأَفْكَارِ يَأْوُونَ، وَفِي رِيَاضِ الْقُرْبِ وَالْمُكَاشِفَةِ يَرْتَعُونَ، وَمِنْ حِيَاضِ الْمَحَبَّةِ بِكَأْسِ الْمُلَاطَفَةِ يَكْرَعُونَ، وَشَرَايِعَ الْمُصَافَاةِ يَرِدُونَ؛ «خدايا! ما را از كساني قرار ده كه درختان اشتياق به تو در باغستان‌هاي سينه‌هايشان ريشه دوانيده و سوز محبت تو سراسر دل‌هايشان را فراگرفته است. ازآن‌رو، آنها در آشيانه‌هاي فكر و انديشه مأوا گزيده‌اند، و در بستان‌هاي قرب و شهود مي‌خرامند، و از سرچشمه‌هاي محبتت با جام لطف جرعه مي‌نوشند و به آبشخورهاي صفا درآمده‌اند».

آثار عشق و محبت به خداوند

نكتة اساسي كه در اين مناجات به آن پرداخته شده، ارتباط بين معرفت به خدا با محبت به او، و آثار و لوازم اين محبت است. از جمله لوازم و آثار محبت، كه امام(عليه السلام) بدان اشاره دارند، شوق ديدار محبوب، و سايه افكندن توجه و عشق به محبوب بر همة زواياي دل است؛ تا آنجا كه جايي براي محبت به ديگران در دل نماند. همچنين سوز و شيدايي حاصل از اين