سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٠٩ - اشاره اي به ترتيب منطقي مناجات امام سجاد&dagger

گفتار پنجاه‌و‌هشتم

ضرورت ذكر خدا و ارتباط آن با ياد كردن خدا از ما

اشاره‌اي به ترتيب منطقي مناجات امام سجاد†

نجواهاي امام سجادالهي لَو لا الْواجِبُ مِنْ قَبُولِ اَمْرِكَ لَنزَّهْتُكَ مِنْ ذِكْري إِيّاكَ؛ «خدايا، اگر تو اجازه و فرمان نداده بودي و براي اطاعت فرمان تو نبود، من لياقت نداشتم كه تو را ياد كنم و تو را منزه از ياد خود مي‌دانستم»؛ اما تو بر من منت نهادي و اجازه دادي تو را ياد كنم و بدين‌سان نعمت بزرگي به من ارزاني داشتي. آن‌گاه با توجه به آنكه انسان در يادكرد خداوند نيز محتاج اوست و تا توفيق و عنايت الهي نباشد، انسان توان انجام ياد و ذكر خداوند را ندارد و دلش متوجه خداوند نمي‌شود، امام در مقام استعانت از خدا براي انجام ذكرش، در فراز دوم مناجات خويش مي‌فرمايند: إلهي فالْهمْنَا ذِكْرَكَ فِي الْخَلاءِ وَالْمَلاءِ؛«خدايا، تو خود ذكرت را به ما الهام كن و به ما توفيق بده كه در خلوت و جلوت و در شب و روز و در ظاهر و باطن به ياد تو باشيم».