سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٦ - اميد به لطف و كرم الهي و درخواست فرجام نيك و منزلگاه بهشت

به‌جز به كرم و لطف خداوند نداشته باشد و اعمال، توسلات، مناجات‌ها، فعاليت‌هاي علمي و اجتماعي، او را اميدوار نسازند؛ چون معلوم نيست اين امور پذيرفته شوند و باعث نجات انسان گردند. تنها در پرتو لطف و كرم الهي گرفتاري‌هايمان برطرف، و گناهانمان بخشوده مي‌شود و با لطف و كرم اوست كه حوايج و نيازهاي ما برآورده مي‌گردد. بي‌ترديد چنين دعايي كه برخاسته از فقر ذاتي و به هيچ انگاشتن داشته‌هاي خود و توجه محض به كرم و لطف الهي است، به اجابت مي‌رسد.

حضرت از خداوند مي‌خواهند فرجام و عاقبتشان را به خير و هدايت ختم كند: وَمَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَهُوَ كَافِرٌ فَأولَئِكَ حَبِطَتْ أعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَأُولَئِكَ أصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ؛[١] «و هركه از شما از دينش برگردد و كافر بميرد، كارهايشان در اين جهان و آن جهان تباه و نابود شود و همينان دوزخيان‌اند و در آن جاودانه‌اند».