سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٢٤ - توجه انسان به حاکميت مطلق خدا در شرايط خاص

توجه انسان به حاکميت مطلق خدا در شرايط خاص

گاهي خداوند براي آنکه انسان را به حاکميت و ربوبيت خويش بر عالم آگاه كند و پردة جهل و غفلت را ازبرابر چشمانش بردارد، راه‌ها و روزنه‌هايي را فراروي انسان مي‌گشايد تا انسان اين حقيقت را دريابد که مؤثر حقيقي خداست؛ پس گاهي انسان را با خطرات و حوادث سخت و سهمگين مواجه مي‌كند؛ حوادث و خطراتي که در گيرودار آنها انسان درمي‌يابد که اسباب ظاهري کارساز نيستند و تنها خداوند مي‌تواند انسان را از دام بلا نجات دهد. گاهي خداوند از راه‌هايي چون معجزه و کرامت، پديده‌ها و امور خارق‌العاده‌اي را پديد مي‌آورد تا انسان با مشاهدة اين امور خارق‌العاده و استثنايي، که پيدايش آنها از مسير طبيعي و عادي نظام اسباب و مسببات انجام نپذيرفته است، به قدرت بلامنازع خداوند پي ببرد و به مسير حق راه يابد و با مشاهدة آن امور غيرعادي و خارق‌العاده و حوادث سخت و هشدار‌دهنده، پرده‌هاي درهم‌تنيدة جهل که در شرايط عادي از فراروي او کنار نمي‌رود، از پيش چشمش برداشته شود.

انسان بايد با استفاده از عقل خود و با پيروي از دستورات انبيا، جهل را از ساحت دل خود بزدايد و خداوند را دست‌اندرکار همة امور عالم بداند و باور داشته باشد که همه‌چيز با اراده و مشيت الهي انجام مي‌پذيرد. اما انسان براثر طغيان و جهل از اين حقيقت غافل مي‌شود. آن‌گاه خداوند با به ‌وجود آوردن حوادث و رخدادهاي استثنايي، انسان را در بحران و تنگنا قرار مي‌دهد تا او به خود آيد و به نداي فطرتش گوش فرادهد و به سراغ خداوند برود. خداوند دربارة عکس‌العمل انسان به حوادث سخت و سهمگين و غفلت دوبارة او پس از رهايي از خطر مي‌فرمايد: فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ؛[١] «و چون در کشتي سوار