سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٥ - ارتباط قرب الهي با توكل به خدا و واگذاري امور به او

وقتي كسي به ولايت اعتباري ديگري بر خود تمكين مي‌كند، به آنچه او انجام مي‌دهد و قضاوتي كه در حقش روا مي‌دارد، رضايت مي‌دهد. اگر حاكم عادل، سهمي مساوي با ديگران و ازجمله سهمي مساوي با سهم فقرا از بيت‌المال براي او تعيين كرد، مخالفت نمي‌كند و بر او خُرده نمي‌گيرد كه چرا در تقسيم بيت‌المال موقعيت و شئونات افراد را در نظر نگرفته است. يا اگر قاضي بر اساس قوانين و دستورات قضايي اسلام حكم كرد كه بر مجرم حد جاري كنند، به اين بهانه كه اجراي حدود با ملاحظات اجتماعي سازگار نيست و اگر كسي گناهي مرتكب شد و مثلاً زنا كرد، نبايد او را تازيانه بزنند و آبرويش را نزد ديگران بريزند، با حكم قاضي و حكم خدا مخالفت نمي‌ورزد؛ بلكه او اجراي حدود الهي را ضروري و منطبق با مصالح واقعي دانسته و بر اين باور است كه در ساية حدود الهي است كه جامعه سالم مي‌ماند و از آفت و فساد محفوظ مي‌شود، و بر اين اساس خداوند مي‌فرمايد:

الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَةٍ وَلا تَأْخُذْكُمْ بِهِمَا رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَلْيَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَائِفَةٌ مِنَ الْمُؤْمِنِين؛[١] «به هر زن و مرد زناكار صد تازيانه بزنيد و اگر به خدا و روز بازپسين ايمان داريد، در [كار] دين خدا نسبت به آن دو دل‌سوزي نكنيد، و بايد گروهي از مؤمنان كيفر آن دو را حاضر و شاهد باشند».

در پايان بحث دو روايت دربارة شرايط نيل به ولايت ائمة اطهار(عليهم السلام) ذكر مي‌كنيم. در روايت اول، امام صادق(عليه السلام) به يكي از اصحاب خاص خود به نام عبدالله‌بن‌جندب