سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٩ - توجه كامل به خداوند؛ آرامش بخش دوستان خدا

اصطلاح «گرية شوق» غلط رايج به‌شمار مي‌آيد). گريه، پديدة پيچيدة‌ رواني‌اي است كه چند عامل، برانگيزانندة آن هستند و به‌صورت پديده‌اي مركب ظهور مي‌كند و ازاين‌جهت نيازمند تحليل روان‌شناختي است. ممكن است هم‌زمان عواملي چون احساس حقارت و كوچكي در برابر محبوب، غم و اندوه و نيز احساس شادماني در پديدة گريه، نقش داشته باشند.

توجه كامل به خداوند؛ آرامش‌بخش دوستان خدا

روشن شد كه درخواست حضرت، مبني‌بر آنكه خداوند ايشان را در شمار كساني قرار دهد كه در پناهش آرامش و آسايش بخشيده و عمرشان را با ناله و آه سپري مي‌كنند، به‌دليل وجود حيثيت‌هاي متفاوت براي آن دو حالت است که هم‌زمان در انسان تحقق مي‌يابند. كساني كه خداوند آنان را رهين لطف و عنايتش ساخته و محبتش را در دلشان قرار داده است، راحتي و آسايششان را در توجه تام و كامل به ساحت قدس ربوبي مي‌بينندو از غيرخدا خسته و دل‌آزرده مي‌شوند. اگر خداوند آنان را مكلف و موظف به حضور در اجتماع و انجام وظايف و تكاليف اجتماعي نكرده بود، از جامعه فرار مي‌كردند و در خلوت به نجواي با معبود مي‌پرداختند. آنان علاقه‌اي به ماندن در دنيا ندارند و منتظر لحظةپر كشيدن از اين عالم خاكي و عروج به عالم ملكوت و نيل به مقام قرب الهي هستند: وَلَوْ لا الْأجَلُ الَّذِي كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ لَمْ تَسْتَقِرَّ أَ رْوَاحُهُمْ فِي أ جْسَادِهِمْ طَرْفَةَ عَيْنٍ شَوْقاً إِلَى الثَّوَابِ وَخَوْفاً مِنَ الْعِقَاب؛[١]«و اگر نبود اجلي كه خداوند براي آنان مقرر ساخته، روح آنان حتي به اندازة بر هم زدن چشم نيز در بدن‌ها قرار نمي‌گرفت [و به عالم قدسي پرواز مي‌كرد]، از بس كه مشتاق ثواب الهي و ترسان از عقوبت خداوندند».