سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٧ - چگونگي تقارن آرامش و آسودگي با اندوه هاي پي درپي در دوستان خدا

داشته باشند كه اگر در قبال مصيبت‌ها و گرفتاري‌هايي كه در دنيا بر آنان وارد مي‌شود، به‌جاي گله و شكايت صبر كنند، خداوند در آخرت چند برابر آن سختي‌ها، پاداش به آنان عنايت مي‌كند، تحمل آن سختي‌ها برايشان بسيار آسان مي‌شود. اما بعيد به نظر مي‌رسد كه انسان از خداوند درخواست كند او را به سختي‌ها و گرفتاري‌ها مبتلا سازد تا شبانه‌روز آه و ناله سر دهد تا در آخرت به او ثواب داده شود. در دعاهايي كه از معصومان(عليهم السلام)وارد شده، نيامده كه آنان از خداوند ابتلاي به مصيبت و گرفتاري بخواهند، تا آنان آه و ناله كنند و در عوض، خداوند در آخرت به آ‌نان اجر و ثواب عنايت كند؛ از‌اين‌رو توجيه اول از سخن مزبور امام سجاد(عليه السلام) توجيه مقبولي به نظر نمي‌رسد.

احتمال دوم آن است كه سخن آن حضرت ناظر به حالات متضادي است كه به‌دليل حيثيت‌هاي متفاوت و در شرايط خاصي هم‌زمان در انسان تحقق مي‌يابند. نظير آنكه ما ازيك‌سو بر مصيبت‌هايي كه روز عاشورا بر امام حسينيَا اَبَا عَبْدِاللَّهِ، لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ، وَجَلَّتْ وَعَظُمَتِ الْمُصِيبَةُ بِكَ عَلَيْنا، وَعَلى‏ جَمِيعِ اَهْلِ الْاِسْلَامِ؛ «اي اباعبدالله، همانا عزاي تو در عالم بزرگ و مصيبتت بر ما شيعيان و هم اهل اسلام، سخت و عظيم و ناگوار است».

اما در جاي ديگر آن زيارت آمده است: فَاَسْئَلُ اللَّهَ‏ الَّذِى‏ اَكْرَمَ مَقامَكَ وَاَكْرَمَنى‏ بِكَ اَنْ يَرْزُقَنِى‏ طَلَبَ ثارِكَ مَعَ اِمَامٍ‏ مَنْصُورٍ مِنْ اَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍˆ؛ «پس از خدايي كه مقام تو