سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٧ - دوستان خدا و مشاهدة جمال ربوبي

داراي لذتي بي‌نهايت است كه هيچ لذتي و ازجمله لذت نعمت‌هاي بهشتي به درجة آن نمي‌رسد. ازاين‌رو امام سجاد وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَة* إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَة؛[١] «آن روز چهره‌هايي تازه و خرم است، كه به پروردگار خويش مي‌نگرند [و پاداش اعمال نيكشان را دريافت مي‌كنند]».

در ادامة آن آيات،‌ خداوند دربارة محرومان از مشاهده‌اش مي‌فرمايد: وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ *تَظُنُّ أنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ؛ «و چهره‌هايي تيره و ترش است، گمان دارند كه با آنها رفتاري كمرشكن مي‌كنند».

در جاي ديگر خداوند مي‌فرمايد: وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ *ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ * وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ* تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ * أُ ولَئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ؛[٢] «روي‌هايي در آن روز تابان و درخشان است، خندان و شادمان، و روي‌هايي در آن روز بر آنها غبار نشسته است، آنها را تيرگي و سياهي پوشانده؛ اينان همان كافران بدكارِ گنه‌پيشه‌اند».

انسان در محبت‌هاي انساني، از ارتباط و انس يافتن و به‌خصوص ملاقات و مشاهدة محبوبش لذت مي‌برد؛ به‌ويژه اگر آن محبت تشديد شود و به عشق بينجامد. لذت سرشار عاشق از مشاهدة معشوق داراي چنان ارزش و جايگاهي است كه محور ادبيات