سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٥ - بايسته هاي معرفتي خواندن دعا و مناجات

گفتار چهل‌و‌هفتم

نجواي نيازمندان به معبود (٢)

بايسته‌هاي معرفتي خواندن دعا و مناجات

در جلسة قبل گفته شد که اصل کلي براي خواندن دعاها و مناجات‌ها و استفادة شايسته از آنها، افزون بر توجه به معاني و مفاهيمشان، اين است كه حال انسان، مساعد و هماهنگ با مضامين آنها نيز باشد تا بدين ‌وسيله زمينة قصد انشاي آن مضامين در انسان فراهم آيد؛ چون دعا انشاء است و ازقبيل اخبار و حکايت نيست که صرفاً انسان به‌قصد حکايت آنچه را معصوم فرموده، بخواند. براي اين منظور و ازجمله براي استفادة شايسته از مناجات مفتقرين که داراي مضامين مشابه و همسو هستند، سه نوع معرفت در انسان بايد پديد آيد:

١. نيازهاي خود را بشناسد و در هنگام دعا و مناجات بدان‌ها توجه داشته باشد و آن نيازها را براي خود مجسم سازد؛

٢. بداند و باور داشته باشد که خداوند داراي قدرت نامتناهي است و مي‌تواند نياز‌هاي او را برطرف کند. اگر انسان باور نداشته باشد که خداوند مي‌تواند نيازهاي او را برطرف سازد، يا آنکه با خود فكر كند مشيت و ارادة الهي به برطرف ساختن نيازهاي او تعلق نمي‌گيرد، انگيزة کافي براي دعا و مناجات نخواهد داشت؛