سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٤ - نجواي توسل جويندگان به معبود

را به پيمان [دوستي] خود پيوستي و او را سبب خشنودي [افاضة رحمت] خويش گرداندي. طاعت و فرمان‌بري از او را واجب كرده و از فرمان نبردن از او برحذر داشته‌اي و به فرمان‌بري از فرمان‌هايش و بازايستادن از نهي و بازداشتش و به اينكه كسي از او پيشي نگيرد [جز به پيروي از فرمان او از پيش خود كاري نكند] و از او واپس نماند [خلاف فرمانش قدمي برندارد] فرمان داده‌اي. پس اوست نگه‌دار پناه‌جويان به خود و پناه اهل‌ ايمان [در رهايي از تاريكي‌هاي ناداني و شبهات] و دستاويز چنگ‌زنندگان [به او] و جمال و نيكويي جهانيان.

در فراز مزبور، حضرت ارتباط و اتصال خاص امام معصوم به خداوند را بيان مي‌كنند و ازجمله مي‌فرمايند: أللّهُمَ فَاجْعَلْهُمَا لِِي سَبَباً إِلَي نَيْلِ غُفْرَانِكَ وَصَيِّرْهُمَا لِي وُصْلَةً إِلَي الْفَوْزِ بِرِضْوَانك؛ «خدايا، تو آن دو را براي من وسيلة آمرزش و سبب وصول به مقام سعادت و بهشت رضوانت قرار ده». امام همچنين، برخي از ويژگي‌هاي امام معصوم چون ضرورت اطاعت مردم از وي، انجام فرمان‌هاي او، بازايستادن از نهيش و عدم تقدم بر او را برمي‌شمارند. درسي كه ما از اين دعاي امام سجاد(عليه السلام) مي‌گيريم اين است كه همواره بايد توجهات، دعاها و توسلاتمان، معطوف به اولياي خدا باشد و به ياد داشته باشيم كه همواره وسيلة حقيقي‌اي كه ما را به خداوند متصل مي‌كند، امام معصوم است و توسل و شفيع قرار دادن او ما را به سعادت مي‌رساند. همچنين از دعاي آن حضرت برمي‌آيد كه انسان در هر زمان و هر عصري بايد در درجة اول به امام همان عصر و زمان توسل جويد. در برخي از روايات اشاراتي شده است به اينكه وقتي كساني در زمان يكي از ائمة اطهار(عليهم السلام) به امام ديگري توسل جسته‌اند، آنان را به امام همان عصر و