از ما جدا نمي‌شود و محال است كه به خداوند برسد، چون او غني مطلق است و ساحتش مبرّا از فقر و نياز است. ازاين‌رو، امام حسين(عليه السلام) در آن تعبير لطيفي كه از آن حضرت نقل كرديم مي‌فرمايند: من آنچه از خود دارم، فقر است و آن را وسيلة توسل به تو قرار مي‌دهم، اما محال است كه اين فقر به ساحت تو راه يابد؛ يعني خدايا، من از خود چيزي ندارم كه آن را واسطه و وسيلة جلب عنايت و رحمتت قرار دهم و هرچه دارم از توست و آنچه را تو خود به من عنايت كرده‌اي، وسيله ميان خود و تو قرار مي‌دهم.

دعاي امام زين‌العابدين(عليه السلام) در روز عرفه نيز از غرر ادعيه به شمار مي‌آيد و داراي چنان مضامين عالي و عظمتي است كه انسان را مبهوت مي‌سازد و آن تعابير زيبا همراه با ترتيب و نظم خاص تنها از امام معصوم قابل انشاست. جا دارد كه صبح روز عرفه، دعاي عرفة امام سجاد(عليه السلام) را بخوانيم و عصر عرفه، دعاي عرفة امام حسين(عليه السلام) را؛ باشد كه از معارف ناب و عرفان الهي نهفته در معارف اهل‌بيت(عليهم السلام) بيشتر بهره‌مند شويم و دلمان را با نورانيت اين دعاها نوراني و مصفا گردانيم. در يكي از بخش‌هاي آن دعا، حضرت مي‌فرمايند:

أللَّهُمَ إنَّكَ أيَّدْتَ دِينَكَ فِي كُلِّ أوَانٍ بِإِمَامٍ أقَمْتَهُ عَلَماً لِعِبَادِكَ وَمَنَاراً لِعِبَادِكَ وَمَنَاراً فِي بِلادِكَ بَعْدَ أنْ وَصَلْتَ حَبْلَهُ بِحَبْلِکَ وَجَعَلْتَهُ الذَرِيعَةَ إِلَي رِضْوَانِکَ وَافْتَرَضْتَ طَاعَتَهُ وَحَذَّرْتَ مَعْصِيَتَهُ وَأمَرْتَ بِامْتِثَالِ أوَامِرِهِ وَالأِنْتِهَاءِ عِنْدَ نَهْيِهِ وَألاَّ يَتَقَدَّمَهُ مُتَقَدَّمٌ وَلا يَتَأخَّرَ عَنْهُ مُتَأخَّرٌ فَهُوَ عِصْمَةُ اللاّئِذِينَ وَكَهْفُ الْمُؤْمِنيِنَ وَعُرْوَةُ الْمُتَمَسِّكِينَ وَبَهَاءُ الْعَالَمِين؛[١]بارخدايا، تو دين خود [(اسلام)] را در هر زمان و روزگاري به‌وسيلة امام و پيشوايي [(يكي از معصومين(عليهم السلام))] كه او را براي [(گمراهان)] بندگانت علامت [راهنما] و در شهرهايت نشانه [راه حق] برپا داشته‌اي، تأييد و كمك كرده‌اي پس از آنكه دوستي آن امام

[١] صحيفة سجاديه، دعاي عرفه، ص٣١٨.