سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٥٨ - اولياي خدا در جست وجوي رضوان و تجليات الهي

امام(عليه السلام) در ادامة مناجات مي‌فرمايند:

وَعَلَتْ لِسَبْقِ السَّعَادَةِ فِي الزَّهَادَةِ هِمَمُهُمْ، وَعَذُبَ فِي مَعِينِ الْمُعَامَلَةِ شِرْبُهُمْ، وَطَابَ فِي مَجْلِسِ الْأُنْسِ سِرُّهُمْ، وَأَمِنَ فِي مَوْطِنِ الْمَخَافَةِ سِرْبُهُمْ، وَاطْمَأَنَّتْ بِالرُّجُوعِ إِلَى رَبِّ الْأَرْبَابِ أَنْفُسُهُمْ، وَتَيَقَّنَتْ بِالْفَوْزِ وَالْفَلَاحِ أَرْوَاحُهُمْ، وَقَرَّتْ بِالنَّظَرِ إِلَى مَحْبُوبِهِمْ أَعْيُنُهُمْ، وَاسْتَقَرَّ بِإِدْرَاكِ السُّؤْلِ وَنَيْلِ الْمَأْمُولِ قَرَارُهُمْ، وَرَبِحَتْ فِي بَيْعِ الدُّنْيَا بِالْآخِرَةِ تِجَارَتُهُم؛ «مرا از شمار كساني قرار ده كه همتشان براي پيشي گرفتن در سعادت و وارستگي عالي است و از سرچشمة طاعت و معامله با حق، آب خوش‌گوار نوشيده‌اند؛ آنان كه در محفل انس با خدا باطنشان نيكو شده و در جايگاه ترس از خدا راهشان امنيت يافته است، و به ‌سبب رجوع و پيوستگي به ربّ الارباب، نفوسشان مطمئن شده و روحشان فلاح و رستگاري و يقين يافته است؛ آنان ‌كه چشمشان به مشاهدة محبوبشان روشن شده و به سبب دستيابي به مقصود، و نيل به آرزوهاي متعالي، آرامش خاطر يافته‌اند، و در دادوستد دنيا و آخرت، تجارتي پرسود داشته‌اند».

اولياي خدا در جست‌وجوي رضوان و تجليات الهي

همت‌هاي انسان‌ها، بيشتر معطوف به موقعيت‌ها و مقامات دنيوي است و در‌اين‌بين، كسي كه همتش را براي دستيابي به بالاترين مقامات دنيوي خرج مي‌كند، برخوردار از همت عالي معرفي مي‌شود. براي نمونه، اگر از دانش‌آموزان كلاس درسي پرسيده شود كه در آينده مي‌خواهيد چه‌كاره شويد، هركس به فراخور علاقة خود پاسخي مي‌دهد؛ يكي مي‌گويد «مي‌خواهم بقال شوم»؛ زيرا بقال سر كوچه‌شان انسان خوب و مردم‌داري است و مواد خوراكي سالم در اختيار مردم مي‌نهد. ديگري مي‌گويد: «مي‌خواهم معلم شوم»؛ چون معلم آنان دلسوز است و رفتاري شايسته با دانش‌آموزان خود دارد. سومي