سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٧٤ - ١ توجه به عيب هاي دنيا

مي‌بيند. پس ما بايد از اسباب و وسايل استفاده کنيم. توجه كنيم که اسباب را نيز خداوند فراهم کرده و آنها درزمرة نعمت‌هاي الهي قرار دارند. بنابراين هرگاه دستمان از اسباب کوتاه مي‌شود و يا نمي‌توانيم به‌وسيلة آنها به خواستة خود دست يابيم، بايد از خداوند مدد بجوييم.

ازآنجا‌که انسان در دنيا به سر مي‌برد و سروکارش با ماديات است، با آنها انس مي‌يابد و لذت‌هايي نيز در همين دنيا عايد او مي‌شود. حکمت وجود اين لذت‌ها اين است که ازطريق آنها نياز‌هاي انسان تأمين مي‌شوند. بااين‌حال انسان بايد بکوشد که در حد ضرورت از لذت‌هاي دنيا بهره گيرد؛ فريفته و دل‌بستة دنيا نشود و بتواند از جاذبه‌هاي دنيا چشم‌پوشي کند.

راه‌هاي کاستن از توجه به دنيا

١. توجه به عيب‌هاي دنيا

يکي از راه‌هاي کاستن از توجه به دنيا و دل‌بسته و فريفتة آن نشدن، توجه به عيب‌هاي دنياست. اگر انسان در کنار توجه به جاذبة چيزي، به عيب‌هاي آن نيز توجه كند، فريفتة آن نمي‌شود. حتي اگر انسان بر حسن و جاذبه‌هاي چيزي تمرکز يابد و درعين‌حال به عيوب آن نيز بينديشد، کمتر فريفتة آن مي‌شود. براي اين منظور اماموَالآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَى؛[١] «و جهان آخرت نيکوتر و پايدارتر است».