سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٩ - عظمت مشاهدة كمالات و زيبايي هاي نامحدود خداوند

زيبايي او را مشاهده كند، باز لذت نمي‌برد و هر قدر چشم انسان كم‌سوتر باشد، از مشاهدة زيبايي‌ها كمتر لذت مي‌برد و هرچه چشم پرنورتر باشد، لذت بيشتري از مشاهدة زيبايي‌ها عايدش مي‌شود.

عظمت مشاهدة كمالات و زيبايي‌هاي نامحدود خداوند

زيبايي ازآن‌رو كه كمال است، دوست‌داشتني و لذت‌بخش است؛ همچنان‌كه زشتي ازآن‌رو كه نقص است، مشاهدة آن انسان را آزرده مي‌سازد. پس اگر همة زيبايي‌هاي عالم را متمركز و يك‌پارچه در جايي گرد آورند، از مشاهدة آن لذتي به انسان دست مي‌دهد كه تصوركردني نيست. وقتي كه دلداده‌اي با مشاهدة زيبارو و چشم و ابروي او، دل و ديده از كف مي‌دهد و از لذت مشاهدة آن زيبارو از پا درمي‌آيد و حاضر است هستي خود را به پاي آن معشوق زيبارو بيفكند، به آن دلداده با مشاهدة يك‌جا و يك‌پارچة همة زيبايي‌هاي زيبا‌رويان عالم، چه حالي دست خواهد داد؟ اجتماع همة زيبايي‌ها در كسي و جايي محال است و به فرض كه چنين چيزي ممكن شود، آن زيبايي، متراكم از زيبايي‌هاي محدود است و در برابر كمال بي‌نهايت خداوند و زيبايي‌هاي بي‌نهايت و نامحدود تجليات رباني چيزي به‌شمار نمي‌آيد. ازاين‌رو اگر كسي توفيق درك جلوه‌هاي معشوق واقعي و لياقت نظاره كردن به رخ زيباي معبود ازلي و ابدي و سرمديِ داراي كمالات بي‌نهايت را پيدا كند، به چنان لذت سرشار و بي‌نهايتي دست مي‌يابد كه در وصف نمي‌گنجد و نمي‌توان آن را با لذت‌هاي محدود غيرالهي مقايسه كرد.

از آيات قرآن، روايات و ازجمله مناجاتي كه به بررسي آن مي‌پردازيم، برمي‌آيد كه انسان استعداد و ظرفيت درك آن زيبايي نامحدود و لذت بردن از آن را دارد؛ آن‌هم لذتي كه يك لحظه دريافت و درك آن، از درك همة لذايذ عالم در طول عمر، فراتر و بيشتر