سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩١ - تحصيل رضا به قضاي الهي از بستر محبت به خداوند

ديني فراوان از آن سخن به ميان آمده و از مقامات بلند معرفتي به‌شمار مي‌آيد، از راه‌هاي عادي، بسيار به طول مي‌انجامد و دشواري‌هاي فراوان به همراه دارد. بسياري از خواسته‌هاي انسان با آنچه خداوند مقرر مي‌فرمايد متفاوت است و گاهي انسان از آنچه اتفاق مي‌افتد و مطابق با تقدير الهي است ناراحت و ناراضي مي‌باشد. براي انسان بسيار دشوار است كه با صرف تفكر در اين باره كه تقديرها و كارهاي خداوند ازروي حكمت و به مصلحت اوست،‌ به قضاي الهي راضي شود. اما از طريق محبت به خداوند، به‌خصوص محبت شديد و خالصانه، راضي شدن به قضاي الهي آسان مي‌شود؛ چون وقتي انسان كسي را دوست داشت، به‌خصوص اگر آن محبت شديد و كامل بود، هرچه او انجام مي‌دهد، مي‌پذيرد و در برابر آن تسليم است و آنچه از دوست مي‌رسد، مي‌پسندد و با همة وجود مي‌پذيرد و كاري به سود و زيان آن ندارد. كسي كه خالصانه خدا را دوست دارد، اگر اتفاقي برايش افتاد، مثلاً پايش شكست، يا فقير شد، يا بچه‌اش بيمار گرديد، چون اين حوادث را مطابق با خواست خداوند مي‌داند، بدانها رضايت مي‌دهد. متقابلاً چنين كسي در پي آن است كه خداوند نيز از او راضي شود. چون وقتي انسان كسي را دوست داشت، در پي آن است كه محبوب نيز او را دوست بدارد و اثر و نتيجة محبت محبوب به انسان، رضايت اوست. براي وي خيلي سخت است كه بداند محبوبش از او ناراحت و ناراضي است و در مقابل، نهايت آرزويش اين است كه محبوبش از او راضي باشد. با توجه به اينكه نهايت آرزوي بندة مطيع فرمان خدا كه خالصانه به وي محبت دارد، اين است كه خداوند نيز از او راضي شود، امام سجادوحَبَوْتَهُ بِرِضَاكَوَأَعَذْتَهُ مِنْ هِجْرِكَ وَقِلَاكَ؛ «و مرا در شمار كساني قرار ده كه به درد فراق و هجرانت مبتلا نساختي».