سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٢ - توجيه جمع بين رضا به قضاي الهي و اندوه بر مصيبت ها

رسول خداوجَلَّتْ وَعَظُمَتْ المُصِيبَةُ بِكَ عَلَيْنا وَعَلَى جَمِيعِ أهْلِ الإسلام، وَجَلَّتْ وَعَظُمَتْ مُصِيبَتُكَ فِي السَّمَوَاتِ عَلَى جَمِيعِ أهْلِ السَّمَوَاتِ،[١] ازسوي‌ديگر به درگاه خداوند شكر به جاي مي‌آورد و در ذكر سجده پس از زيارت عاشورا مي‌فرمايد: اللَّهُمَّ لَكَ الحَمْدُ حَمْدَ الشَّاكِرينَ لَكَ عَلَى مُصابِهِمْ.[٢] ازيك‌سو بايد در برابر آن مصيبت عظيم ماتم گرفت و اندوهي جان‌كاه بر دل نشاند و ازسوي‌ديگر، چون آن واقعه و مصيبت تقدير و قضاي الهي است و به اسلام عظمت بخشيد و باعث تداوم آن شد، بايد شكر خداوند را به‌جا آورد.

به‌هرحال يكي از آثار محبت به خداوند، راضي شدن به قضاي الهي است و انسان بايد با تلاش و تهذيب نفس و ارتقاي باورهاي ارزشي و الهي خود، به مرحله‌اي برسد كه در برابر ناگواري‌ها و مصيبت‌ها شكوه نكند و از صميم دل به قضا و تقدير الهي رضايت دهد كه در اين صورت خداوند نيز از او راضي مي‌گردد و او مرضيّ خداوند مي‌شود؛ چنان‌كه خداوند خطاب به نفس اطمينان‌يافته به خداوند و تقديرات او مي‌فرمايد:‌ يَا أيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ*ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً؛[٣] «اي جان آرام (آرامش و اطمينان‌يافته)، به‌سويِ پروردگارت بازگرد، درحالي‌كه تو از او خشنودي و او نيز از تو خشنود است».