سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٠ - توجيه جمع بين رضا به قضاي الهي و اندوه بر مصيبت ها

شد. با توجه به ثمرات و آثار عظيمي كه بر واقعة كربلا مترتب گرديد، ما بايد از شهادت آن حضرت كه چنين دستاورد عظيمي داشت خشنود باشيم، نه اينكه به سر و سينه زنيم و عزاداري كنيم. اين دسته از اين حقيقت غافل‌اند كه راضي شدن به قضاي الهي و خشنود بودن از بركات و آثاري كه بر قيام امام حسين(عليه السلام) مترتب شد، منافاتي با اظهار حزن و اندوه از شهادت آن حضرت ندارد؛ چون اين دو حالت از دو حيثيت و خاستگاهِ كاملاً متفاوت ناشي مي‌گردند: يكي آنكه آن واقعه باعث حفظ و بقاي اسلام شد و ديگر آنكه شهادت امام حسين(عليه السلام) اركان عالم را به لرزه انداخت. ويژگي روح انساني اين است كه نسبت به موضوع واحد از دو حيث، هم اظهار شادماني مي‌كند و هم اظهار اندوه و حزن.

آري، كسي كه خداوند را دوست مي‌دارد و باور دارد كه همة حوادث عالم كارهاي خداست كه بر اساس حكمت و قضا و قدر الهي انجام مي‌پذيرند، در برابر آنچه رخ مي‌دهد، تسليم است و كاملاً به قضاي الهي راضي است و درنتيجه از حوادث ناگوار، اندوهگين نمي‌شود؛ چون آنها را ناشي از اراده و مشيت خدا مي‌داند. شايد بتوان اين معنا را از سخن خداوند در قرآن نيز استفاده كرد؛ آنجا كه فرمود: أ لا إِنَّ أوْلِيَاءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ؛[١] «آگاه باشيد كه بر دوستان خدا نه بيمي است و نه آنان اندوهگين مي‌شوند».

ابتدا اين معنا از آية شريفه به ذهن انسان راه مي‌يابد كه دوستان خدا از مصيبت‌ها و ناگواري‌هايي كه بر آنها وارد شده محزون نمي‌گردند؛ چون مي‌دانند كه خداوند به آنان پاداش مي‌دهد و مصيبت‌ها و ناگواري‌هايي را كه بر آنها وارد گشته، به بهترين وجه جبران مي‌كند. همچنين آنان از حوادث و مشكلاتي كه در‌ آينده بر آنها وارد مي‌شود