سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤١٠
اشعار
اين چه راز است و چه كفر است و فشار / پنبهاي اندر دهان خود فشار............................ ١٩٨
برقي از منزل ليلي بدرخشيد سحر/ وه كه با خرمن مجنون دلافگار چه كرد.................... ١٢٠
پاي هر خوشهاي كنيزك ترك / بنشاندي مگس پرانندي..................................................... ٢٨٣
تو براي وصل كردن آمدي / ني براي فصل كردن آمدي...................................................... ١٩٨
تو كجايي تا شوم من چاكرت / چارقت دوزم كنم شانه سرت............................................ ١٩٨
جامه را بدريد و آهي كرد تفت / سر نهاد اندر بيابان و برفت............................................. ١٩٨
ديد موسي يك شباني را به راه / كاو همي گفت اي خدا و اي اله...................................... ١٩٨
ديشب به سيل اشك ره خواب ميزدم / نقشي به ياد روي تو بر آب ميزدم..................... ٢٨٤
گر كسان قدر مي بدانندي / شب نخفتي و رز نشانندي...................................................... ٢٨٣
گفت اي موسي دهانم دوختي / وز پشيماني تو جانم سوختي............................................ ١٩٨
گفت موسي، هاي خيرهسر شدي / خود مسلمانناشده كافر شدي..................................... ١٩٨
وحي آمد سوي موسي از خدا / بندة ما را ز ما كردي جدا................................................. ١٩٨
هر مرغ فكر كز سر شاخ طرب بجست / بازش به طرة تو به مضراب ميزدم.................... ٢٨٤