آمده عاجزيم، نبايد در سند آن ادعيه و مناجات‌ها تشكيك كنيم و به اين بهانه كه ممكن است سندشان ضعيف باشد، آنها را از دسترس خارج سازيم؛ بلكه با توجه به اينكه آن حقايق و مقامات در دعاها، مناجات‌ها و ادعية فراواني نقل شده‌اند و دست‌كم تواتر اجمالي بر مضمونشان حاصل شده است، نمي‌توان آنها را انكار كرد. پس ما بايد بكوشيم كه فهمشان را براي خود تسهيل گردانيم و در جست‌وجوي راهي باشيم كه بهتر بتوانيم آنها را باور كنيم و انگيزة حركت و تلاش براي دستيابي به آنها را در خود پديد آوريم. به‌راستي با توجه به اعتقاد ما به عصمت ائمة اطهار(عليهم السلام) و اينكه هرچه آنان فرموده‌اند حق و واقعيت است و هرگز آنها دروغ نگفته و در صدد فريب ديگران نبوده‌اند، آيا مي‌توان در سخنانشان تشكيك كرد؟

پيش‌از‌اين دربارة دوستان خدا كه در آخرت به جوار خداوند نائل مي‌آيند، سخن گفتيم و اشاره كرديم كه فهم ما از جوار و همسايگي با خداوند در آخرت همسان با فهم ما از همسايگي با افراد معمولي است و ارزش، عظمت و واقعيت جوار الهي را درك نمي‌كنيم. همچنين دوستي ما معطوف به چيزهايي است كه ديگران در زندگي‌شان از آنها بهره‌برداري مي‌كنند. مثلاً‌ انسان غذايي را مي‌خواهد بخورد كه دوست مي‌دارد، يا خانه‌اي را دوست دارد كه در آن زندگي كند يا ماشيني را دوست دارد كه از آن استفاده كند يا همسري را دوست دارد كه مي‌خواهد با او زندگي كند، اما به‌دليل نداشتن دركي از خداوند و صفاتش نمي‌داند كه دوستي با خدا چگونه است و چه ارزشي دارد. او با درك اين معنا كه كسي و چيزي جز خدا بالاصاله دوست‌داشتني نيست، خيلي فاصله دارد. ازاين‌رو، كساني كه به درك دوستي با خدا دست نيافته‌اند، ارزش شب‌زنده‌داري و مناجات با او را درك نمي‌كنند. آنان خيلي هنر كنند در طول سال، شب‌هاي قدر را احيا مي‌گيرند و به دعا و مناجات مي‌پردازند و مي‌گريند و گرية آنان ناشي از آن است كه گناهانشان را در نظر مي‌گيرند و از آتش جهنم مي‌ترسند. اما ره‌يافتگان به معرفت ناب