سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣١٦ - خشنودي خداوند از توبه و بازگشت بنده

كرده است. در افقي فراتر، اگر حضرت وليّ ‌عصر ارواحنا فداه از ما ياد كند چه حالي به ما دست مي‌دهد؟ طبيعي است از اينكه چنين سعادت و افتخار بزرگي نصيب ما شده است در پوست خود نمي‌گنجيم. حال با توجه به آنكه آن وجود مقدس، خود، بندة خدا و سرتاپا نيازمند به اوست و همة كمالات و فضايلش را از او كسب كرده است و به‌هيچ‌وجه كمالات او را نمي‌توان با كمالات نامحدود خداوند مقايسه كرد، آيا كرامت و افتخاري بالاتر از اين وجود دارد كه خداوندِ داراي كمال مطلق و مبدأ همه خوبي‌ها و برخوردار از رحمت بي‌نهايت، از انسان ياد كند و او خود دراين‌باره بفرمايد:

يابْنَ آدَمَ اذْكُرْنِي فِي نَفْسِكَ أذْكُرْكَ فِي نَفْسِي؛ إِبْنَ آدَمَ اذْكُرْنِي فِي خَلاءٍ؛ أَذْكُرْكَ فِي خَلاءٍ؛ ابْنَ آدَمَ اذْكُرْنِي فِي مَلإٍ أَذْكُرْكَ فِي مَلإٍ خَيْرٍ مِنْ مَلَئِكَ‏؛[١]اي فرزند آدم، مرا در قلب خود ياد كن تا من هم تو را در نزد خود ياد كنم. اي فرزند آدم، مرا در خلوت ياد كن تا من هم تو را در خلوت ياد كنم. اي فرزند آدم، مرا درميان جمع ياد كن تا من هم درميان جمعي برتر و بهتر از جمعي كه تو مرا در آن ياد كرده‌اي (يعني در جمع فرشتگان) تو را ياد كنم.