سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٧ - دست نياز به سوي پناه بي پناهان و يار بي كسان

همچنين خداوند دربارة زدودن گناهان به‌وسيلة تقوا مي‌فرمايد: تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقَانًا وَيُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ؛[١] «اي كساني كه ايمان آورده‌ايد، اگر از خدا پروا داشته باشيد براي شما ماية تميز [ميان حق و باطل] قرار مي‌دهد و بدي‌هايتان را مي‌زدايد و شما را مي‌آمرزد، و خدا داراي بخشش بزرگ است».

حضرت همچنين از خداوند مي‌خواهند ايشان را درزمرة بندگان برگزيده و ممتازش قرار دهد كه آنان را در وسط بهشت، كه مركز ثقل نعمت‌ها و خيرات الهي است، و در منزلگاه كرامت جاي داده و از احترام و لطف خود بهره‌مندشان ساخته است؛ آنان كه پيوسته چشمشان را با نگاه به جمال دلرباي خويش روشن ساخته و وارثان منازل صدق در جوار خود قرارشان داده است. منازل صدق كه در قرآن از آنها به «مقصد صدق»[٢] تعبير مي‌شود، جايگاه‌هايي در بهشت هستند كه به‌راستي شايستة منزل ‌گزيدن و قرار گرفتن مؤمن در آنها هستند و قرار و آرامش واقعي در آنها براي انسان حاصل مي‌شود، چون در آن منزلگاه‌ها انسان در جوار خدا و در ساية مهر و محبت او قرار مي‌گيرد.

دست نياز به‌سوي پناه بي‌پناهان و يار بي‌كسان

اِلى‏ سَعَةِ عَفْوِكَ مَدَدْتُ يَدى‏، وَبِذِيْلِ كَرَمِكَ اَعْلَقْتُ كَفّى‏، فَلا تُولِنِى الْحِرْمانَ وَلا تُبْلِنى‏ بِالْخَيْبَةِ وَالْخُسْرانِ، يَا سَميعَ الدٌّعاءِ، يا اَرْحَمَ الرَّاحِمين؛ اي خدايي كه هيچ‌كس بر

---

[١] انفال (٨)، ٢٩. [٢] إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَر* فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِر؛ «همانا پرهيزکاران در بوستان‌ها و [كنارِ] جوي‌ها باشند. در نشست‌گاهي راستين [ (بهشت جاويدان)] نزد پادشاهي توانا [ (خداي متعال)]» قمر (٥٤)، (٥٤ـ٥٥).