سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٦٣ - اولياي خدا در معرض الهامات و خطورات رباني و لقاي الهي

آرزوي زيارت و ملاقات رهبر معظم انقلاب را دارند و اگر در طول عمرشان حتي يك‌ بار آن توفيق به ايشان دست دهد و به زيارت مرادشان نائل شوند، چنان لذت مي‌برند كه مي‌كوشند خاطرة شيرين آن ملاقات را براي هميشه زنده نگاه دارند. گرچه لحظات ديدار با رهبر معظم انقلاب به انجام مي‌رسد، از‌آنجا‌كه آن ديدار بسيار لذت‌بخش است، ديداركنندگان همواره مي‌كوشند به آن توجه داشته باشند و خاطره و ياد آن را زنده نگاه دارند. با اين خاطره، همواره لذت آن ديدار تداوم مي‌يابد. آنچه پس‌ از آن ديدار و مشاهده براي آنان باقي مي‌ماند، صورت وهمي و توهمي از آن رؤيت و مشاهده است، كه به آنها لذت مي‌بخشد. امام سجاد(عليه السلام) نيز مي‌فرمايند چقدر لذت‌بخش است كه انسان با گام‌هاي توهم در مسير قرب به خداوند حركت كند؛ يعني وقتي براي لحظه‌اي توفيق مشاهدة جلوة الهي براي انسان حاصل شود، انسان براي بقاي خاطرة آن حالت، پرتوي از آن حالت را در خود باقي نگاه مي‌دارد. زنده داشتن آن حالت و لحظة درك جلوة الهي، به‌‌مثابة سير با قدم توهم در مسير قرب الهي تلقي شده است.

درك و مشاهدة جلوة الهي، مقامي بسيار متعالي است كه در اين عالم براي هركسي حاصل نمي‌شود و اگر كسي به آن مقام رفيع بار يابد و در حالت مكاشفه جلوه‌اي از تجليات الهي را شهود كند، بايد در خيال خود و با توهم، آن حالت را براي خويش نگاه دارد؛ زيرا زنده و پايدار ساختن خاطره و صورت وهمي آن حالت، قدرداني از آن توفيق بزرگ الهي است و موجب مي‌شود كه روح انسان، آمادة دريافت تجليات ديگر الهي باشد. حتي گاهي انسان مي‌پندارد كه شهود تجليات الهي برايش حاصل شده است. بي‌ترديد همين خيال و نگهداري ساية شهود نيز موجب استحكام ارتباط انسان با خدا مي‌شود؛ چنان‌كه در محبت و عشق‌هاي انساني، مانند عشق و محبت بين ليلي و مجنون، خيال مشاهدة معشوق، موجب سرزندگي و نشاط عاشق