سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٥ - درخواست هاي متعالي امام سجاد(عليه السلام) از خداوند

نيک‌بختي نائل گرداند. آن‌گاه حضرت مي‌فرمايند: خدايا، من بنده‌اي ذليل و خوارم و عملم که به توفيق تو انجام پذيرفته اندک و کم‌بهاست. يعني خدايا، من چشم به عملم ندارم، چون آن را با توفيق و عنايت تو انجام داده‌ام و افزون بر آن، عملِ من چندان ناقابل و ناچيز است که نمي‌توانم بدان اميدوار باشم و به‌پاس آن اميد سعادت و بهروزي داشته باشم. سعادت و نجات من تنها در ساية عنايت و لطف تو محقق مي‌شود.

گاهي وقتي انسان در امر تحصيل و تدريس يا خدمت به جامعه، توفيقي مي‌يابد يا در فرصت‌هاي دعا نظير شب‌هاي احياي ماه رمضان، توفيق شب‌‌زنده‌داري و مناجات پيدا مي‌کند، کارش را بزرگ مي‌پندارد و به آن مي‌بالد. اما امام سجادآهِ آهِ مِنْ قِلَّة اِلزَّاَد وَبُعْدِ السَّفَرِ وَوَحْشَةِ الطَّريق وَعِظَمِ الْمَوْردِ؛[١]«آه آه از کمي توشه و دوري سفر و ترس راه و بزرگي مقام و ورودگاهي که در پيش است».