سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٣ - درخواست هاي متعالي امام سجاد(عليه السلام) از خداوند

عالي‌ترين مطلوب جويندگان و بالاترين خواهش خواهشمنداني و يار و دوستدار صالحان و ايمني‌‌بخش دل‌هاي ترسان و اجابت‌کنندة دعاي پريشان‌خاطران و ذخيرة بينوايان و گنجينة بيچارگاني و فريادرس فرياد‌خواهاني و برآورده‌كنندة حوايج مساکين و فقيران و کريم‌ترين کريمان و مهربان‌ترين مهربانان عالمي. اي خدا، خضوع و مسئلتم براي توست و تضرع و زاري‌ام به درگاه توست. از تو درخواست مي‌کنم که نسيم خوشنودي‌ات را به من برساني و نعمت‌هايي را که به من عطا کرده‌اي، پاينده داري.

وقتي انسان دريافت که خداوند، کمال مطلق و داراي قدرت نامتناهي است و توانايي تحقق بخشيدن به همة آرزوها و خواسته‌ها را دارد، مي‌تواند او را منتهاي آرزوها و مقصد آمالش قرار دهد. دراين‌صورت بايسته است که آرزوي ما مستقيماً به خود خداوند تعلق گيرد، نه به نعمت‌هايي که به‌واسطة او به ما ارزاني مي‌شود؛ چنان‌که منظور حضرت، آرزوي خداوند است، نه آرزوي نعمت‌ها. همچنين آن حضرت، خداوند را مقصود و مطلوب جويندگان و درخواست‌کنندگان معرفي مي‌کنند و او را ولي و ياور شايستگان و صالحان مي‌دانند. در مباحث گذشته گفتيم که خداوند داراي ولايت عام و ولايت خاص است. ولايت عام الهي شامل همة مخلوقات مي‌شود؛ اما ولايت خاص الهي براي بندگان برگزيده و شايستة خداوند است؛ اين همان ولايتي است که حضرت در مناجاتشان بدان اشاره دارند. در جملة پاياني بخش مزبور از مناجات، حضرت از خداوند درخواست مي‌کنند نعمت‌هايي که به ايشان عطا کرده، پاينده دارد. اين دعا به ما گوشزد مي‌کند همان‌طور که انسان از خداوند درخواست نعمت مي‌کند، از او بخواهد که آن نعمت را پاينده بدارد و اينكه انسان همواره به خداوند نيازمند است و هم در بخشش نعمت و تداوم آن بايد چشم نياز به او داشته باشد.