سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٤ - ارتباط قرب الهي با توكل به خدا و واگذاري امور به او

و ميوه‌ها مي‌آزماييم و شكيبايان را مژده ده؛ آنان كه چون مصيبتي (پيشامد ناخوشايندي) به ايشان رسد، گويند: ما از آن خداييم و به‌سوي او بازمي‌گرديم. آنان‌اند كه درودها و بخشايشي از پروردگارشان بر آنهاست و ايشان‌اند راه‌يافتگان».

برخي به دنبال زندگي راحت و بدون دردسر هستند و از سختي‌ها و گرفتاري‌ها گريزان‌اند، درصورتي‌كه سختي‌ها و گرفتاري‌ها لازمة زندگي‌اند. بر اساس سنت الهي، انسان‌ها چنان‌كه با خوشي‌ها و راحتي‌ها مواجه مي‌گردند، بايد با تنگناها و مشكلات نيز مواجه شوند و به‌واقع خوشي‌ها و سختي‌ها ابزار آزمون انسان‌ها هستند و هيچ‌كس را گريزي از آزمون الهي نيست و در بوتة آزمايش اوست كه صالح از ناصالح و بندگان صادق از مدعيان دروغين بازشناخته مي‌شوند:

أحَسِبَ النَّاسُ أَ نْ يُتْرَكُوا أَ نْ يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لا يُفْتَنُونَ * وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكَاذِبِين؛[١] «آيا مردم پنداشته‌اند همين‌كه [به زبان] گويند ايمان آورديم آنان را وامي‌گذارند (رها مي‌كنند) و آزموده نمي‌شوند؟ و ما كساني را كه پيش از آنان بودند آزموديم، تا خداوند همانا كساني را كه راست گفتند معلوم كند و دروغ‌گويان را نيز معلوم كند».

كسي كه به خداوند توكل مي‌كند، بايد بداند كه خداوند كار بيهوده انجام نمي‌دهد و همة سنت‌ها و تدبيرهاي خداوند منطبق بر حكمت الهي است و آن‌گاه با چنين باوري و توفيقي كه درزمينة بندگي خالصانة خداوند كسب كرده است، از خداوند درخواست مي‌كند به تدبير امور او بپردازد و او را مشمول ولايت خاص خود گرداند؛ چنان‌كه