مي‌فرمايند: يَاابْنَ جُنْدَب بَلّغْ مَعَاشِرَ شيعَتِنا وَقُل لَهُم: لا تَذْهَبَنَّ بكُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللهِ لا تُنَال وَلايَتُنَا إلاَّ بالْوَرَعِ وَالإجْتِهَادِ في الدُّنْيَا وَمواسَاةِ الإخْوانِ في اللهِ...؛[١] «پسر جندب، به شيعيان ما ابلاغ كن و به آنها بگو: اين طرف و آن طرف نرويد. به خدا سوگند به ولايت ما نمي‌رسيد مگر با ورع و كوشش در دنيا و مواسات با برادران در راه خدا...».

كسي به ولايت اهل‌بيت عصمت(عليهم السلام) نائل مي‌گردد كه تقوا داشته باشد و از گناهان بپرهيزد و در راه انجام وظايفش تلاش چشمگير و فراوان از خود نشان دهد. همچنين نسبت به برادران ديني خود احساس همدردي و همياري داشته باشد؛ فقط به فكر خود نباشد، بلكه در صدد خيرخواهي و كمك به آنان برآيد و آنچه براي خود مي‌خواهد و مي‌پسندد، براي آنان نيز بخواهد.

در روايت ديگر امام باقر(عليه السلام) در يكي از سفارش‌هاي خود به جابربن‌يزيد جعفي مي‌فرمايند:

يَا جَابِرُ... وَاعْلَمْ بِأنَّكَ لاتَكُونُ لَنَا وَلِيّاً حَتَّي لَوِ اجْتَمَعَ عَلَيْكَ أهْلُ مِصْرِكَ وَقالُوا إِنَّكَ رَجُلُ سَوْءٍ لَمْ يَحْزُنْكَ ذَلكَ، وَلَوْ قالوُا إِنَّكَ رَجُلٌ صَالحٌ لَمْ يَسُرَّكَ ذَلِكَ، وَلَكنْ اعْرِضْ نَفْسَكَ عَلَي كِتَابِ الله فَإنْ كُنْتَ سَالِكاً سَبِيلَهُ زاهِداً فِي تَزْهِيدِهِ راغِباً في تَرْغيبه خَائِفاً مِنْ تَخْوِيفه فَاثْبُتْ وَأبْشِرْ فَإنَّهُ لايَضُرّكَ ما قِيلَ فِيكَ، وإِنْ كُنْتَ مُبَايِناً لِلْقُرآنِ فَمَا ذا الَّذيِ يَغُرّكَ مِنْ نَفْسِكَ؛[٢]«اي جابر... و بدان كه تو دوست ما شمرده نخواهي شد تا [چنان شوي كه] اگر تمام مردم شهرت جمع شدند و گفتند: "تو مرد بدي هستي"اين سخن محزونت نسازد و اگر گفتند: "تو مرد خوبي هستي"تو را خوش‌حال نكند، ولي نفس خود را بر كتاب خدا عرضه دار. پس اگر پويندة راه قرآن بودي و در آنچه قرآن بي‌رغبتي بدان را خواسته است، زاهد بودي و به

(١).محمدباقر مجلسي، بحار الانوار، ج٧٨، باب ٢٤، ص٢٨١، ح١.

(٢). همان، باب ٢٢، ص١٦٢ـ١٦٣، ح١.