سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٦ - اهميت و چگونگي محبت به خدا و انس با او

بر اساس اين روايت، ذات الهي عين محبت به ذات خودش است و وجود مخلوقات ازآن‌رو كه آثار و پرتوي از وجود خداوند، يا به تعبير ديگر، تجلي اسما و صفات وي هستند كه با اراده و مشيت او لباس وجود پوشيده‌اند، مورد محبتش قرار مي‌گيرند. محبوب‌ترين آن موجودات، كامل‌ترين و نزديك‌ترينِ آنان به خداوند، و آن، نور مقدس پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) و اهل‌بيت آن حضرت(عليهم السلام) است.

روشن شد كه در مجرد تمام و كامل‌ترين و بسيط‌ترين موجودات كه هيچ‌گونه كثرتي در ذاتش متصور نيست نيز محبت وجود دارد و آن موجود بسيط به ذات خويش و نيز به تجليات وجودي خود محبت دارد؛ منتها آن محبت عين ذات اوست. حتي دربارة خداوند لذت از ذات نيز با تجريد از جهات مادي متصور است و تعبير بزرگان از آن لذت ابتهاج الذات بذاته است؛ يعني ذات خداوند از ذات خويش مبتهج و مسرور است. ازآنجا‌كه خداوند كامل‌ترين موجودات است، عالي‌ترين و بالاترين مراتب محبت در آن ذات بي‌همتا وجود دارد. البته تحقيق و بررسي در اين زمينه كه از افق فهم ما دور است، بسيار دشوار مي‌باشد و با موشكافي‌ها و بررسي‌هاي بسيار، تنها مي‌توان به دريافت ناقصي از محبت الهي دست يافت. البته تحقيق و مطالعه در اين زمينه كه به جان و روح انسان و بالاتر از آن به شناخت خداوند و صفات وي و ارتباط انسان با او مربوط مي‌شود، بسيار ارزشمندتر از تحقيق و بررسي در جنبه‌هاي مادي، نظير بررسي اتم و مولكول است.

اهميت و چگونگي محبت به خدا و انس با او

پس از مطالبي كه دربارة محبت و لذت بيان شد، به بررسي فراز اول مناجات مي‌پردازيم و ادامة مباحث را طي بررسي سخنان امام سجاد إلَهِي مَنْ ذَا الَّذِي ذَاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ فَرَامَ مِنْكَ بَدَلاً وَمَنْ ذَا الَّذي أَ نَِسَ بِقُربِكَ فابْتَغَي عَنْكَ حِوَلا؛