سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٩ - توجيه جمع بين رضا به قضاي الهي و اندوه بر مصيبت ها

مصيبت‌هايي كه بر اهل‌بيت ايشان گذشت، ازآن‌رو كه ناشي از اراده و خواست و قضاي خدا و همراه با حكمت و مصلحت الهي بود و ازجمله آنكه بقاي دين اسلام در گرو آن بود، مورد رضايت آن حضرت و پيروانشان است. ازاين‌رو همه از آن واقعه كه خواست خدا بود، راضي و خشنودند.

نقل شده است كه محمد حنفيه در شبانگاه و قبل از فرارسيدن صبح روزي كه امام حسينأ تَانِيَ رَسُولُ اللهˆ بَعْدَ مَا فَاَرقْتُكَ فَقَال: يَا حُسَيْنُ أُخْرُجْ فَإنَّ اللهَ قَدْ شَاءَ أنْ يَراكَ قَتيلاً؛[١] «پس از آنكه از تو جدا شدم، رسول خدا(صلى الله عليه وآله) نزدم آمد و فرمود: اي حسين، از مكه خارج شو [و به سمت كربلا حركت كن]. همانا خداوند خواسته است كه تو را كشته ببيند». اما ازآن‌رو كه آن‌همه ظلم و جنايت از سويِ پست‌ترين مردم درحق عزيزترين و شريف‌ترين بندگان خدا روا داشته شد، عواطف همة انسان‌هاي آزاده جريحه‌دار شده و حزن و اندوهي جان‌كاه و ابدي بر دل اهل‌بيت آن حضرت و پيروانش وارد گشته است.

برخي مي‌گويند نهضت امام حسين(عليه السلام) باعث شد كه آن حضرت به مقام عالي شهادت نائل شود و آن واقعه و حادثة بزرگ، اسلام را بيمه كرد و سبب گسترش اسلام