سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٣٠ - نگراني دوستان خدا از عذاب و گرفتاري هاي اخروي

الرَّحِيمُ؛[١] و اگر خدا گزندي به تو رساند، آن را جز او هيچ بازبرنده‌اي نيست؛ و اگر براي تو نيکي بخواهد، پس فضل او را هيچ بازگرداننده‌اي نيست. آن را به هرکس از بندگان خود بخواهد مي‌رساند و اوست آمرزگار و مهربان.

گرچه ما بايد از اسباب استفاده کنيم و آنها را داراي تأثير بدانيم، ولي بايد توجه اصلي‌مان معطوف به مسبب‌الاسباب باشد و همواره به ياد او باشيم. البته از راه‌هايي ديگر نيز ياد خداوند و اميد به او بيشتر زنده مي‌شود: ١. توجه يافتن به خداوند در گيرودار بلا‌ها و گرفتاري‌هايي که انسان راهي براي نجات خود نمي‌يابد؛ ٢. مطالعة سرگذشت کساني که هنگام خطر و در رويارويي با رخدادهاي سهمگين با اعتصام به خداوند از خطر رهيدند؛ هنگامه‌اي که همة اميد‌هاي خود را از دست دادند.

نگراني دوستان خدا از عذاب و گرفتاري‌هاي اخروي

آنچه امام سجاد(عليه السلام)را واداشته تا به خداوند اعتصام يابند و از او درخواست ياري کنند، خطرات مادي و ترس از مرگ يا بيماري و گرسنگي و يا هيمنة آتش دنيا نيست؛ زيرا آن حضرت بيمي از اين امور به خود راه نمي‌داده‌اند؛ بلکه اعتصام آن حضرت به خداوند دربرابر خطرات و عذاب‌هاي آخرت است که بسيار شديدتر و سهمگين‌تر از خطرات دنيوي‌اند. اگر بلا‌هاي دنيوي بر انسان وارد شود، مثلاً اگر انسان در آتش دنيا بسوزد، درنهايت انسان از دنيا مي‌رود و چند صباحي از عمرش کاسته مي‌شود. اگر وي در آتش نسوزد، هفتاد يا هشتاد سال عمر مي‌كند و اکنون چند سال زودتر عمرش به انجام رسيده است. همچنين اگر نميرد و آثار سوختگي در او باقي بماند، مدتي كوتاه با درد و شکنجه