سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٣١ - نگراني دوستان خدا از عذاب و گرفتاري هاي اخروي

سپري مي‌کند يا بهبود مي‌يابد و از درد و رنج راحت مي‌شود، يا با همان وضع عمرش به سر مي‌رسد و از درد و رنج مي‌رهد. درمقابل، آتش و عذاب آخرت، هم شديدتر و سوزنده‌تر از آتش دنياست و هم دايمي ‌و ابدي است و وقتي پوست و بدن انسان بدان بسوزد، دوباره پوست و گوشتي نو مي‌رويد و درمعرض عذاب آتش جهنم قرار مي‌گيرد. اين جريان پيوسته و تا بي‌نهايت ادامه مي‌يابد؛ چنان که خداوند مي‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ نَارًا كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَزِيزًا حَكِيمًا؛[١] کساني که به آيات ما کافر شدند، به‌زودي آنها را به آتش درآوريم که هرگاه پوست تنشان پخته شود و بسوزد، آنان را پوست‌هاي ديگري جاي‌گزين سازيم تا عذاب را بچشند، که خدا تواناي بي‌همتا و داناي استوارکار است.

خداوند در اين آية شريفه مي‌فرمايد پس از آنکه پوست بدن جهنميان به‌‌وسيلة عذاب الهي مي‌سوزد و از بين مي‌رود، ما پوستي تازه بر بدن آنها مي‌رويانيم که همچنان عذاب دردناک الهي را بچشند و اين فرايند تا ابد تداوم مي‌يابد. اگر انسان دربارة اين آيه و ديگر آيات عذاب الهي بينديشد، متوجه مي‌شود که عذاب‌ها و مصايب دنيا دربرابر عذاب‌هاي آخرت بسيار اندك است و چيزي به شمار نمي‌آيد.

چنان‌که گذشت، امام(عليه السلام) پس از ذکر اسماي الهي متناسب با مقام التجا و اعتصام به خداوند، با تعابير گوناگوني مي‌فرمايند که خدايا، آنچه مرا واداشت که به‌سوي تو بيايم و به دامان تو چنگ زنم و به رحمت واسعه‌ات اعتصام جويم، گناهان من است، نه خطرات و بلاهاي مادي و دنيوي:

وَقَد ألْجَأَتْنِي الذُّنُوبُ إِلَي التَّشَبُّثِ بِأَذْيَالِ عَفْوِکَ، وَأحْوَجَتْنِي الْخَطَايا إِليَ