سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨٥ - خداوند و الهام کردن ياد خود بر دل بندگان شايسته

چون جوياي رضاي خدا بود، در كنار فعاليت‌هاي علمي،‌ لحظه‌اي از بندگي خدا غافل نمي‌شد و پيوسته ذكر خدا را بر لب داشت و پس ‌از آن عبادت‌هاي طاقت‌فرسا، وقتي شب در بستر مي‌آرميد، از شوق ديدار محبوب نمي‌آسود و در فراق يار چون ابر بهار اشك مي‌ريخت. مسلماً چنين كسي در خواب نيز به ياد خداست، و خداوند نمي‌گذارد در آن حال نيز از ياد معبود و ارتباط با او غافل شود.

خداوند و الهام کردن ياد خود بر دل بندگان شايسته

كساني كه اهل بندگي خدايند و پيوسته به ياد او هستند، اگر زمينه‌هاي غفلت هم فراهم شود و عاملي بخواهد ذهن آنها را از ياد خدا منحرف كند، خداوند وسيله‌اي فراهم مي‌آورد كه از غفلت‌ به‌در آيند و توجهشان معطوف به خداوند شود. البته آنان كه ارتباطشان با خداوند قوي‌تر است، وقتي در آستانة غفلت قرار مي‌گيرند، اشارتي كافي است تا قلبشان متوجه خداوند شود. اما كساني كه ارتباطشان چندان قوي نيست، خداوند با وسايل مؤثرتر و قوي‌تري چون بيماري و فقر آنان را به ياد خود مي‌اندازد و غفلتشان را مي‌زدايد. به‌هرروي وقتي انسان اهل بندگي و اطاعت خداست، حتي اگر خودش هم متوجه نباشد و دچار غفلت شود، خداوند يادش را به قلب او الهام مي‌كند. بر اين اساس است كه امام سجاد(عليه السلام) در ادامة مناجات خود مي‌فرمايند:

اِلَهي فَأَلهمْنَا ذكِرَكَ فِي الْخَلاء وَالْمَلاء وَالَّليْلَ وَالنَّهارِ وَالاَعلانِ وَالاَسْرارِ وَفي السَّراءِ وَالضَّراءِ وانِسْنَا باِلذِّكرِ الخَّفِّي وَاسْتَعْمِلنا بِاْلعَمَل الزَّكيِّ والسَّعيِ المَرضيِّ وجَازنِا بِالميزان الوَفِيِّ؛ «خدايا، به ما الهام كن كه در خلوت و در جمع، و در شب و روز، و در ظاهر و باطن، و در حال خوشي و ناخوشي به ياد تو باشيم و ما را با ذكر پنهان مأنوس كن تا همواره دل ما به ياد تو باشد و ما را به عمل مخلصانه و كوشش پسنديده مشغول كن و ما را از ميزان كامل بگذران».