سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٢٩ - ضرورت استمرار توجه و اعتصام انسان به خدا

گفتار شصتم

اعتصام به خـدا (٢)

ضرورت استمرار توجه و اعتصام انسان به خدا

چنان‌که در گفتار پيشين گفتيم، وقتي انسان با خطري روبه‌رو مي‌شود و براي رهايي از خطر به‌وسيله‌اي چنگ مي‌زند تا از خطر رهايي يابد، گفته مي‌شود که بدان وسيله اعتصام جسته است. بر اين اساس وقتي انسان با بلا و خطر روبه‌رو شود و به‌ناچار سراغ خداوند رود و از او ياري جويد، گفته مي‌شود که به خداوند اعتصام جسته است. دراين‌باره از واژگان «استمساک» و يا «تمسک» نيز استفاده مي‌شود. البته توجه به خداوند و مدد خواستن از او در هنگامة خطر، که انسان از غيرخدا نااميد شده، ناشي از ضعف ايمان انسان است؛ وگرنه موحد و مؤمن واقعي همواره خود را نيازمند خداوند مي‌داند. او بر اين عقيده است که هيچ‌کس جز خداوند مشکلات او را برطرف نمي‌سازد و هرچه به او مي‌رسد از خداست؛ درنتيجه هرگز از خداوند غفلت نمي‌ورزد و نظرش از خداوند بازنگشته، به غير او معطوف نمي‌شود. خداوند نيز مي‌فرمايد:

وَإِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا كَاشِفَ لَهُ إِلاّ هُوَ وَإِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلا رَادَّ لِفَضْلِهِ يُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَهُوَ الْغَفُورُ