مي‌نگرد و اوضاع روحي و رواني بندة پشيمان خدا را مشاهده مي‌کند، اطمينان مي‌يابد که ممکن نيست خداي داراي لطف و کرم بي‌نهايت، آن بندة پشيمان را از خود نااميد کند و از او درنگذرد.

امام(عليه السلام) سپس در مقام نتيجه‌گيري از صغرا و کبرايي که در مناجات خود ترسيم کردند و نيز ازباب ذکر مصداق مي‌فرمايند که من به تو پناهنده شده‌ام، و مرا از درگاه خويش محروم نساز: إِلَهي، فَلا تُخْلِنَا مِنْ حِمَايَتِکَ وَلا تُعْرِنَا مِنْ رِعَايَتِکَ وَذُرْنَا عَنْ مَوَارِدِ الْهَلَکَةِ فَإِنَّا بِعَيْنِکَ وَفي کَنَفِکَ؛ «پس اي خدا! ما را از حفظ و حمايت خود محروم نكن و از رعايت و لطفت دور مساز و از هلاکت محفوظ دار که پيش چشم عنايت تو، و در کنف حمايت توييم».

در پايان مناجات، حضرت با نهايت خضوع و تواضع، به فرشتگان و بندگان شايستة خداوند توسل مي‌جويند، و با لحني که گويي خود را شايستة بار يافتن به پيشگاه خداوند و برخوردار شدن از عفو او نمي‌دانند، از خداوند مي‌خواهند که به حق آنها و مقام و منزلتي که در پيشگاه خداوند دارند، بر ايشان منت نهد. ايشان سپس خواسته‌هاي ديگر خود را مطرح مي‌سازند:

وَ أسْألُکَ بِأَهْلِ خَاصَّتِکَ مِنْ مَلائِکَتِکَ وَالصَّالِحِينَ مِنْ بَرِيَّتِکَ أنْ تَجْعَلَ عَلَيْنَا وَاقِيةً تُنْجِينَا مِنَ الْهَلَکَاتِ وَتُجَنِّبُنَا مِنَ الاَفَاتِ وَتُکِنُّنَا مِن دَوَاهِي الْمُصيِبَاتِ، وَأنْ تُنْزِلَ عَلَيْنَا مِنْ سَکِينَتِکَ وَأنْ تُغَشِّيَ وُجُوهَنَا بِأَنْوَارِ مَحَبَّتِکَ وَ أَ نْ تُؤْوِيَنَا إِلَي شَدِيدِ رُكْنِكَ وَأنْ تَحْوِيَنَا فيِ أَ کْنَافِ عِصْمَتِکَ بِرَأْفَتِکَ وَرَحْمَتِکَ يا أرْحَمَ الرَّاحِمينَ؛ از تو درخواست مي‌کنم به‌حق خاصان درگاهت از ملايکة مقرب و نيکان از بندگانت که براي ما سپر و نگهباني قرار دهي که ما را از مهالک نجات بخشد و از بلا و آفت دور دارد و از مصيبت‌هاي بزرگ مانع گردد؛ و از تو درخواست مي‌کنم که وقار و سکينه‌ات را در دل ما قرار