سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٧٠ - دنيا، سراي آزمايش و انتخاب مسير سعادت يا تباهي

خود را برپاية همان مسير سامان بخشد، به سعادت و بهشت دست مي‌يابد. البته بايد در نظر داشت که به‌رغم تمايل و علاقة شديد انسان به ماديات و لذايذ دنيوي، و موانع دشواري که در مسير کمال و سعادت قرار گرفته‌اند، پيمودن مسير سعادت و بهشت، بسيار دشوار است. البته طبيعي است که دست يافتن به سعادت و نعمت‌هاي ابدي بهشت سخت و دشوار باشد؛ چه اينکه به ‌دست آوردن هر سرمايه و کالاي نفيسي سخت است و هر کار و مقصدي که انسان در زندگي دارد، خالي از سختي و مشکلات نيست. يک جوان براي اينکه بتواند در اداره‌اي استخدام شود، بايد مقدمات لازم را فراهم آورد. بايد با زحمت و تلاش درس بخواند و مراحل تحصيلي را با موفقيت پشت ‌سر نهد و پس از گرفتن مدرک تحصيلي، با رفت‌وآمد‌ها و رايزني‌هاي فراوان، در اداره‌اي مشغول کار شود. آن‌گاه اگر او همة حقوقي را که در طول عمر دريافت مي‌کند بيندوزد و آن را صرف زندگيو معاش خود نکند، چه‌بسا باز نتواند با آن خانه‌اي بخرد. حال چگونه انسان حاضر نمي‌شود سختي و زحمتِ صَرف اندکي از وقت خود براي عبادت و انجام اعمال خير را تحمل کند تا درمقابل، خداوند بهشت را به او بدهد؛ بهشتي که خداوند دربارة عظمتش مي‌فرمايد: وَسَارِعُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالأرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ؛[١]«و بشتابيد به‌سوي آمرزشي از پروردگارتان و بهشتي که پهناي آن [به‌قدر] آسمان‌ها و زمين است، [و] بهر پرهيزكاران آماده شده است».

پس زمينة کمال و تعالي ما در دنيا فراهم شده است. با استفادة شايسته از فرصتي که در دنيا در اختيارمان قرار گرفته، مي‌توانيم مرحله‌به‌مرحله مراتب سعادت و تعالي را بپيماييم و به عالي‌ترين مدارج انساني و الهي برسيم تا خداوند، رضوان و بهشت خود را به ما عنايت کند. اگر به اين دنيا نمي‌آمديم، همان خاکي که بوديم باقي مي‌مانديم. پس دنيا ازاين‌جهت