معظم له، نخست كتاب‌هاى: جامع المقدمات، شرح قطر الندى، خط، ترسّل، نصاب و درّه نادرى را نزد روحانيان محل آخوند ملا قاسم و ملا حسن در زادگاهش فرا گرفت و پس از آن به پيروى از سيره خانوادگى، عشق درونى و كشش ذاتى‌اش، در اوايل سن بلوغ، ١٣١٧ ه. ق به سبزوار آمد. وى مدت ٢٠ سال در آن شهر- كه در آن زمان از حوزه‌هاى مهم علمى به شمار مى‌رفت و از چند شهر خراسان براى تحصيل بدانجا مى‌آمدند- در مدرسه فصيحيه و مدرسه صلوات و مدرسه آقا ميرزا ابراهيم شريعتمدار، به تحصيل و تدريس پرداخت. وى در آن شهر ادبيات، فقه و اصول، كلام و حكمت، هيئت و رياضيات قديم را نزد استادان وقت به خوبى فراگرفت و پس از آن، به تدريس آنها پرداخت. استادان وى در سبزوار، عبارتند از حضرات آيات:

١. فقيه بزرگوار حاج ميرزا حسين علوى سبزوارى (١٢٦٢- ١٣٥٢ ه. ق).

٢. آقا ميرزا موسى مجتهد سبزوارى، عموى معظم له (١٢٦٢- ١٣٣٦ ه. ق).

٣. آخوند ملا محمّد باقر نواشكى، كه فقه و اصول را نزد وى آموخت.

٤. شيخ ابو القاسم دامغانى.

٥. عالم ذوفنون و طبيب مشهور ميرزا اسماعيل طالقانى، ملقب به افتخار الحكماء و از شاگردان حاج ملا هادى سبزوارى كه آيت اللّه سيادتى، منطق، كلام، فلسفه، هيئت و رياضيات قديم را از او فراگرفت.

آيت اللّه سيادتى، در اين زمان به علم، عمل، قدس، ورع و تقوا مشهور و مورد قبول و اعتماد مردم بود. او از مدرسان نامى رسائل و مكاسب و امام جماعت مسجد جامع به شمار مى‌رفت، كه شوق رفتن به نجف اشرف، تكميل تحصيلات و نيل به درجه عاليه اجتهاد، شررى در جانش برانگيخت كه يك‌باره همه آن مناصب را رها ساخت و به سوى نجف حركت كرد.[١]

[١]. سيادتى، مقدمه وسيله الوصول، ص ٦؛ بيهقى، سبزوار شهر دانشوران بيدار، ص ١٩٦.