تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٧ - شرح آيات

در دعاى به جا مانده از دو صادق عليهما السلام چنين مى‌خوانيم

«خدايا! من به تو نيازمندم، و از عذابت بيمناكم و پناهخواه. خدايا! اسمم را مگردان و جسمم را تغيير مده، و آزمون مرا سخت مگير، و چنان مكن كه دشمنان مرا شماتت كنند؛ از عقابت به عفوت پناه مى‌برم، و از عذابت به رحمتت، و از خشمت به رضايت، و پناه به تو از خودت به خودت، جلّ ثنائك. تو چنانى كه خود بر خود ثنا گفته‌اى، و برتر از آنچه گويندگان مى‌گويند». [٤٦] إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ‌ «من براى شما از او بيم دهنده‌اى آشكارم.»/ ٦٨ بدين گونه آدمى ميان دو خطر قرار دارد: يكى از آنها سبك است و زودگذر، و ديگرى بزرگ است و دايمى، بنا بر اين به نفس خود بنگر كه چگونه يكى از اين دو را بر مى‌گزيند. پس اگر به فشارها تسليم شود و به خدا شرك ورزد، از خطر سبك دورى جسته و خطر بزرگتر او را در ميان گرفته است، در صورتى كه اگر به خدا پناه مى‌برد، نه تنها از خطر بزرگ رهايى مى‌يافت، بلكه از خطر عظيم تجسم يافته در غضب خداوند جبّار و بزرگترين عذاب او نيز خلاص مى‌شد، و پروردگار او را پناه خود مى‌گرفت و از خطر ديگر نجاتش مى‌داد.

[٥١] بدين گونه خداوند بيم دهنده آشكار را مبعوث كرد تا ايشان را به خودش بخواند و از عاقبت گردنكشى نسبت به او و شرك ورزيدن به وى بر حذرشان دارد.

وَ لا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ «و با خدا خداى ديگرى را قرار ندهيد.» كه او شما را از خطرهاى دنيا نمى‌رهاند، و سبب آن مى‌شود كه خشم و عذاب پروردگار به شما برسد.

إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ‌ «كه من براى شما بيم دهنده‌اى آشكارم.» چه بسيار زيان آدمى بزرگ است و پشيمانيش عظيم كه گوشش اين هشدار صريح و آشكار را نشنود!