تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٩

گذاشته است، و هر كس به قرآن احترام نگذارد از قدر حرمت خدا كاسته است، و حرمت قرآن بر خدا همچون حرمت فرزند بر پدر او است»، [١٤٢] و گفت: «اگر خواستار زندگى نيك‌بختان، و مرگ شهيدان، و نجات در روز حسرت، و سايه در روز گرم و سوزان، و راهيابى در روز گمراهى هستيد، به تحصيل و آموختن/ ٤٥٦ قرآن بپردازيد كه كلام رحمان است و حرزى از شيطان و افزايش ميزان»، [١٤٣] و گفت: «هر كس قرآن را حفظ كند، و حلالش را حلال و حرامش را حرام بداند، خدا او را به بهشت داخل مى‌كند و شفيع دو نفر از خاندانش قرار مى‌دهد كه بر همه آنان آتش واجب شده باشد»، [١٤٤] و او (صلّى اللَّه عليه و آله) همچون اندرزى به سلمان المحمّدى چنين گفت: «اى سلمان! چون مؤمنى قرآن بخواند، خدا درهاى رحمت را بر او مى‌گشايد، و به هر حرفى كه از دهان او خارج شود فرشته‌اى را مى‌آفريند كه تا روز قيامت تسبيحگوى او باشد .. و بزرگوارترين مردمان در نزد خدا، پس از پيامبران، عالمان‌اند و سپس حاملان قرآن، چنان از دنيا بيرون مى‌روند كه انبيا بيرون رفته‌اند، و از قبرهاى خود با پيامبران در محشر حضور مى‌يابند، و با آنان از صراط مى‌گذرند، و ثوابى همچون انبيا دريافت مى‌كنند، پس خوشا به حال طالب علم و حامل قرآن با اين همه كرامت و شرفى كه در نزد خدا دارند». [١٤٥] ولى ما مسلمانان پيوسته از قرآن دوريم، در صورتى كه اين همه تأكيد درباره آن شده و آن را تجربه كرده‌ايم، مگر قرآن ما را از تاريكى جاهليت بيرون نياورد، و براى ما اساس تمدنى را بنا نهاد كه چراغ راهنماى بشريت بوده و پيوسته چنين خواهد بود، پس چرا از آن دورى گزيديم تا ميان ما غريب و بيگانه شد؟

انديشه‌هاى ما به بينشهاى آن اشاره‌اى نمى‌كند، و رفتار ما از ارزشهاى آن الهام نمى‌گيرد. و خلاصه آن كه: كرامت و عزت حاصل از قرآن را از دست داديم، در