تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٧

مگر نه اين است كه پروردگار ما با همه جمال و جلال خود در آن متجلّى مى‌شود، و چه كرامتى بالاتر از كتابى است كه آيات آن از جمال خالق و زيبايى مخلوق، و از جلال خالق و عظمت آفرينش او پرده برمى‌دارد؟

گفته‌اند كه: كرم مجمل و خلاصه صفات پسنديده است. [١٣٦] قرآن چگونه مى‌تواند كريم نباشد در صورتى كه ما را به اخلاق كريمه و آداب نيكو ترغيب مى‌كند، و به عدل و آزادى و فضايل انسانى، به همان گونه كه ما را از پليديها و پستيها و بديها و سيئات بازمى‌دارد؟

چون به خودمان بازگرديم و به آنچه از دوستى خير و فضيلت در فطرت ما است، خواهيم دانست كه قرآن كتاب پروردگار ما است، مگر نه اين است كه ما را درست به همان چيزهايى مى‌خواند كه آنها را دوست مى‌داريم، و بر اين اعتقاديم كه پروردگارمان آنها را دوست مى‌دارد، پس چگونه به آن مى‌شود كفر ورزيد كه هر آيه از آن گواهى بر آن است كه از جانب خدا نازل شده است.

و سؤالى كه پيش مى‌آيد چنين است: به چه سبب سياق به قرآن پرداخته و به اين صورت مؤكد از آن سخن گفته است؟

اولا: بدان سبب كه درس سابق ما را به آيات هدايت كننده به تصديق خالق يادآور شد. پس بديهى بود كه پس از آن بايد ذكر قرآن به ميان آيد، زيرا كه آن راه رسيدن به شناخت آيات بود، و بينشى براى رؤيت تجلّيات پروردگار. و آن كس كه به قرآن راه نيافته باشد، چگونه مى‌تواند به دريافت و فهم حقايق آفرينش دست يابد، و رازهاى آن را بگشايد، و به مشاهده غيب آن بپردازد، و از آنجا به سوى معرفت آفريننده خويش عروج كند؟

ثانيا: بدان جهت كه تصديق خالق، و تذكر و شكر و به دنبال آن تسبيح به نام پروردگار بزرگى كه درس پيشين به آن دعوت كرد، جز از طريق قرآن صورت اتمام نمى‌پذيرد،/ ٤٥٥ پس قرآن معراج سابقان است و برنامه اصحاب اليمين، و براى‌