خود را با آنها سازگار كنيم، پس آن كس كه بدون خشوع و اخلاص نماز مى‌گزارد، نمازش پذيرفته نيست، و آن كس كه بدون تقوا صدقه مى‌دهد، صدقه‌اش باطل مى‌شود، و به همين گونه هر كس كه از آيات خدا اعراض كند و به تكذيب رسالتهاى او بپردازد و از هواى نفس پيروى كند، در دنيا و آخرت گرفتار عذاب خواهد شد، هر اندازه هم كه چنان پندارد و آرزو كند كه به او عذاب نمى‌رسد، يا اين كه مى‌تواند به سنتهاى خدا در زندگى غالب شود.

[٥٠- ٥١] برتر از اين تقديرات و سنتها، مشيت عليا و اراده مطلقه‌اى كه با آن بر هر چيز اشراف و تسلط دارد باقى است، و با آن، هر وقت كه بخواهد، قدر را به جريان مى‌اندازد و يا آن را از جريان مى‌اندازد، و اين كار سريعتر از يك چشم بر هم زدن صورت مى‌گيرد، پس بر انسان روا نيست كه سنتها را بپرستد بلكه بايد به عبادت پروردگارش بپردازد.

وَ ما أَمْرُنا إِلَّا واحِدَةٌ «و امر و فرمان ما يكى بيش نيست.» خواه اين امر مخصوص به كارهاى دنيا باشد يا آخرت و چيزها همگى فرمان خدا را به مجرد نزول آن و بدون تردد اجابت مى‌كنند، پس او تعالى شأنه به آن نيازمند نيست كه فرمان خود را تكرار كند، و شايد «واحدة» در آيه اشاره به وحدت زمانى باشد، همچون آن كه ما به آن نام لحظه يا جزئى از ثانيه مى‌دهيم، بلكه امر در آن هنگام كه مربوط به خدا باشد فوق زمان است، بدان سان كه نمى‌توانيم فاصله ميان فرمان خدا و اجرا شدن آن را بفهميم و حساب كنيم، و حتى اين كار از عهده بزرگترين و كاملترين ماشينهاى حسابگر (كومپيوتر) جديد نيز برنمى‌آيد، و خداى تعالى/ ٢٦٧ اين معنى را با گفته‌اش بر ما آشكار كرده است

كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ «همچون يك چشم به هم زدن.» يعنى همچون اين كه شخصى چشمش را ببندد و سپس براى ديدن چيزى آن را باز كند، و لمح به معنى نگاهى سريع است، و شايد تقدير زمان از جانب مخلوق بوده باشد، چه او نياز به زمانى دارد تا در آن امر خدا تحقق پيدا كند، اما از جانب خدا تصور زمان كوتاه و بلند نمى‌رود، و بدان جهت كه او از اوصاف آفريدگان برتر