تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٦ - شرح آيات

پس چگونه بايد به سوى خدا بالا رويم و به رستگارى برسيم؟! قرآن كريم پاسخ اين پرسش را مى‌دهد

فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ‌ «پس به سوى خدا بگريزيد.» از هر شرى كه ياد كرديد به او پناه بريد و به نجوا كردن با او بپردازيد و به روشهايى كه وحى كرده است اعتماد كنيد؛ از كسى اطاعت كنيد كه اطاعت كردن از او را به شما فرمان داده است، و كسى را والى و فرمانرواى خود بدانيد كه ولايت او را بر شما امر كرده است.

/ ٦٧ دعاهاى رسيده از اهل بيت رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله آكنده از معانى پناه بردن به خدا و ملتجى شدن به او و گريختن از خشم او است، و اينك بعضى از آنها

«سپاس خداى را كه سپاس حق او است و به آن استحقاق دارد، حمد و سپاسى فراوان، و پناه مى‌برم به او از شر نفسم. نفس امّاره و فرمانده به بدى است، مگر آن كه پروردگارم رحم و رحمت كند، و پناه مى‌برم به او از هر جبّار فاجر و سلطان جائر و دشمن قاهر. خدايا! مرا از سپاهيان خود قرار ده كه پيروزند، و به حزب خودت درآور كه حزب تو حزب رستگاران است، و مرا از اولياى خود قرار ده كه اولياى تو نه بيم دارند و نه اندوهگين مى‌شوند». [٤٤] و نه تنها به سبب آن عوامل به سوى خدا مى‌گريزيم و به او پناه مى‌بريم، بلكه از خشم و عذاب او نيز چنين مى‌كنيم چنان كه در دعاى سرور پيامبران محمّد صلّى اللَّه عليه و آله چنين مى‌خوانيم

«به نور وجه تو كه آسمانها و زمينها را روشن كرده، و تاريكى را از آنها زدوده، و به سبب اصلاح امر پيشينيان و پسينيان شده، پناه مى‌برم از اين كه مبادا ناگهان كيفر و انتقام تو برسد، و عافيتت دگرگون شود، و نعمتت زوال پيدا كند». [٤٥]