تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٣ - شرح آيات

بودن پرداختن به خطا يا اصرار ورزيدن بر آن را ثابت كند.

پروردگار ما پوچى و پوكى اين فرهنگ را آشكار مى‌سازد و- در خطاب به معاصران پيغمبر (ص)- مى‌گويد: چرا خود را از عذابى كه به آن اقوام رسيد معاف و مستثنى مى‌دانيد؟

أَ كُفَّارُكُمْ خَيْرٌ مِنْ أُولئِكُمْ‌ «آيا كافران شما بهتر از آن كافرانند؟» از لحاظ نژادى يا اعمالشان كه در نتيجه آن بلا و عذاب دامنگير اينان نشود؟! أَمْ لَكُمْ بَراءَةٌ فِي الزُّبُرِ «يا براى شما در كتاب برائت و بيزارى نوشته‌اند؟» مگر نوشته‌اى از خدا در نزد ايشان وجود دارد كه آنان را از اعمال بدشان تبرئه مى‌كند؟! هرگز چنين نوشته‌اى وجود ندارد ... و تكذيب تكذيب است، خواه از ايشان صادر شده باشد و خواه از شما، و سنّتهاى الاهى/ ٢٦٠ با مرور زمان تغيير و تبديل پيدا نمى‌كند، و خدا با آفريدگان خويش رابطه خويشاوندى ندارد، حتى اگر پيامبر مرسل يا فرشته مقرب باشد باز چنين است، و چيزى جز عمل صالح به انسان نفعى نمى‌رساند، و سابقه ندارد كه بر زبان پيامبر يا فرستاده‌اى، يا در كتابهاى نازل شده به پاكيزگى از گناه احدى از بندگان اشاره‌اى رفته باشد تا آنان بر ضد عذاب به آن متمسك شوند، و آن گمراهى كه كافران جامعه روزگار رسول اللَّه (ص) بر آن بودند، دست كمى از گمراهيهاى گذشتگان نداشت و بلكه بدتر و شديدتر بود.

اگر برائتى براى احدى در كتابهاى خدا باشد، او و فرستاده‌اش به آن داناترند، در صورتى كه آنان آن را منكرند.

ترسايان خواسته‌اند كه انحراف خود را با انديشه و نظريه خدا توجيه كنند، ولى با اين كار انحراف تازه‌اى بر مسير گمراهانه خود افزوده‌اند، چه با آن كفّار در نزد خدا شده‌اند، و نيز همراه با يهوديان پنداشته‌اند كه هر اندازه گناه كنند، بدان سبب كه نژاد آنان پيوسته به خدا و منسوب به او است، عذابى نخواهند ديد، ولى قرآن‌